Fabieblous.

F

De jeugd heeft de toekomst in handen zeggen ze. Maar voorlopig heeft de jeugd vooral de iPad en de smartphone in handen. En dat is geen goed nieuws. Uit zo’n beetje elk onderzoek blijkt dat jongeren helemaal geen zin meer hebben in die suffe boeken, want áls ze dan al iets lezen, is dat op social media en andere internetsites. Verbaasd kan ik niet zeggen dat ik ben, nee, maar mijn hart breekt wel enorm. Want bij de generatie daarna is het hek helemaal van de dam. Steeds meer kinderen hebben een vaag idee van wat een boek moet zijn, maar hun favoriete tekenfilmpje op de tablet aanklikken, dat vormt natuurlijk geen enkel probleem.

Toegegeven, het ís ook lastig om je niet te vergrijpen aan televisie, computer of telefoon als de verveling toeslaat. In mijn jeugd las ik op een regenachtige zaterdagmiddag gewoon een half telefoonboek door, omdat er weinig anders te doen was. De jeugd weet niet eens meer wat dat is, net zoals de papieren tv-gids die verdwenen is. Of dat fantastische magazine dat elke week op de deurmat plofte, allemaal verdrongen door het machtige internet. Maar gelukkig is er hoop voor die nieuwe generatie. Voor de baby’s en peuters van nu en de eitjes die nog bevrucht moeten worden: de ouders. Wij zijn op zich best in staat om de televisie uit te zetten of die tablet op je nachtkastje te laten liggen en verder nergens. En dan dat voorlezen. Daar begint het natuurlijk mee. Of nou ja, daar hóórt het mee te beginnen. Maar de dertiende editie van de Nationale Voorleesdagen is er deze week niet voor niets. Ook het voorlezen verliest terrein. Snap ik niets van. Oprecht niet. Ik vind het namelijk magisch. Als kind hing ik al elk moment van de dag aan de lippen van mijn moeder tijdens de talloze verhalen die ze me vertelde. En toen ik zelf eenmaal kon lezen stopte dat niet, waarom ook, ik zag mijn moeder non-stop met boeken in de weer, het perfecte voorbeeld. En nu ben ik zelf de voorlezer en eerlijk gezegd is het nog beter dan andersom. Want ook al is onze zoon pas zestien maanden, zijn verbaasde blik en sprankeling en zijn oogjes bij elke nieuwe pagina, magischer verzin je niet. Ik kan niet wachten tot ik straks hele verhalen kan vertellen op de rand van zijn bedje. Daar kan een tablet t echt niet van winnen. Nooit.

En dan nog het fenomeen bibliotheek. Uren, dagen en weken heb ik daar doorgebracht. Die muffe lucht en de aanblik van de oneindigheid van boeken, als kind was dat mijn droomkasteel. Tegenwoordig is het voor veel gemeenten een soort spookslot geworden. Bezoekersaantallen lopen terug, subsidies vanuit de overheid nemen af en dankzij de meest recente wetswijziging zijn gemeenten ook niet langer verplicht om een Openbare Bibliotheek in stand te houden. Einde verhaal zou je denken en dat is dus geen happy end. Om eerlijk te zijn heb ik mijn oude liefde ook als een baksteen laten vallen en ben al zo’n decennium niet meer in de bieb geweest. Maar ik ga onze band herstellen. Voor mijzelf, voor de samenleving, voor onze kinderen en voor de geschiedenis. Want als de enige plek waar we nog in alle rust kunnen vluchten van de dagelijkse stress uiteindelijk verdwijnt gaan we er allemaal aan. En dat moeten we niet willen, hoe goed dat boek erover dan ook zou zijn.

Plaats reactie