Eerlijk over Eten.

E

Dit nieuwe jaar kon voor mij bijna niet totáál anders van start zijn gegaan dan de eerste dag van 2020. Oké, nog een tikkeltje last van de doos met witte chocola omhulde Oreo’s die ik helemaal alleen besloot soldaat te maken, maar het staat behoorlijk in contrast met vorig jaar. Nog ver na Oudejaarsavond sleepte ik toen namelijk de mentale en fysieke ongemakken van mezelf overmatig kapotzuipen en het volledig volproppen met werkelijk alles in mijn bereik met me mee. Naast het feit dat ik steeds weer een stukje van m’n geheugen terugkreeg trouwens: ik had door de drank nogal wat zwarte gaten rondom de laatste uurtjes van het jaar. Maar het was óók het moment dat ik de knop volledig en -vooralsnog- definitief om kon zetten. Geen Nieuwjaarsborrel de volgende dag om zo metéén alle goede voornemens door de plee te spoelen en direct afscheid nemen van ‘t overmatige eten met als enige doel om een soort gat in je ziel te dichten. Alles moest anders en dat hield ik voor het eerst van mijn leven in ieder geval één jaar vol. Maar ja, net zoals zo’n beetje al het goede in het bestaan, alles heeft zo z’n prijs en geheel aanwaaien kwam het zeker niet. Het werd een extra strijd tijdens de toch al meestal redelijk ingewikkelde dagen, waarbij het me moeite kost om mijn hoofd enigszins helder boven water te houden. Desalniettemin ís het dus gelukt en leek het me een goed voornemen om wat van die wijsheid met de wereld -jij die nu de moeite heeft genomen om dit te lezen dus, bedankt daarvoor- te delen.

‘Als God had gewild dat dit lijf louter gevoed zou worden met paprika’s en wortels, dan had ie wel een konijn van me gemaakt.’ Een uitspraak van de briljante Annet Malherbe als Willemijn Lodewijkx in de inmiddels klassieke tv-serie (o jee wat worden we toch snel oud) Gooische Vrouwen. Lange tijd was dit mijn mantra en ook tijdens De Grote Afvalrace van 2020 spookte haar woorden regelmatig door mijn hoofd als ik m’n discipline enorm op de proef moest stellen door níet de afslag McDonald’s op de snelweg te nemen bijvoorbeeld. Of als een soort junk mezelf probeerde te beheersen om te voorkomen dat ik het volledige chocoladeschap van de Albert Heijn in mijn winkelwagentje zou laden. En de chips en koekjes trouwens ook. Die fantastische Annet Malherbe is sinds haar Gooische Vrouwen-tijd zo’n veertig kilo afgevallen dankzij een maagverkleining, ik zit inmiddels op vijfentwintig eraf, zónder ingreep. Of nou ja, geen medische dan.

In januari begon ik mezelf als een kip zonder kop uit te hongeren en sijpelde -tegelijk met alle kilo’s- zo’n beetje alle levensvreugde het afvoerputje in.

De belangrijkste les die ik de afgelopen 365 dagen geleerd heb is het besef ontwikkelen wáárom je het doet en welk doel er precies voor ogen is. In januari begon ik mezelf namelijk als een kip zonder kop uit te hongeren en daarmee sijpelde -tegelijk met alle kilo’s- zo’n beetje alle levensvreugde het afvoerputje in. En ik heb nieuws voor je: dat werkt als een tierelier, maar niet voor lang. Het gebrek aan fatsoenlijk eten in combinatie met overmatig sporten zorgde niet alleen voor een nóg chagrijniger Eric aan de ontbijt- lunch- en dinertafel, werkelijk élk plezier aan lekker smikkelen verdwijnt als sneeuw voor de zon als je bij elke hap nadenkt hoeveel je er direct daarna weer voor moet doen om ‘t te verbranden. Ook het sprookjesbeeld dat ik me vast wel iets gelukkiger zou voelen zonder al die extra kilo’s was inmiddels aan diggelen geslagen, dus besloot ik het anders aan te vliegen. Ik besloot om slank te willen worden om de meedogenloze aanslag die ik dagelijks op mijn lichaam deed, definitief een halt toe te roepen. Omdat ik mezelf niet meer herkende in de spiegel en het tijd was om ongezond voedsel en liters wijn niet langer als pleister te gebruiken. Of als de standaard.

Het enige dipje dat nu tijdens een dipje volstaat is een eetlepel hummus met een handje radijsjes.

En wat blijkt? Niks gekke diëten of kansloos veel uren verspillen in de sportschool. Uiteindelijk zijn de woorden die mijn oma me vroeger al leerde gewoon waar: ‘ieder pondje gaat door het mondje’… Bewust eten (zonder toegevoegde suikers, weinig snelle koolhydraten en kleinere porties) in combinatie met veel wandelen en fietsen zet al intens veel zoden aan de dijk. Of in mijn geval: een stuk minder kilo’s op de weegschaal. Blijven luisteren naar je lichaam en eten als je het nodig hebt, niet omdat de verveling toeslaat of als je een slechte dag hebt. Want dan blijf je gewoon aan de gang. Er is namelijk altíj́d een goede reden voor chips. Het enige dipje dat nu tijdens een dipje volstaat is een eetlepel hummus met een handje radijsjes. En soms gaat het gewoon écht even niet en is het enige wat je door een breakdown heen sleept een bek vol ongezond vreten. Is dan zo. Dat heb ik zonder schuldgevoel leren te accepteren. De volgende dag gewoon weer opnieuw beginnen en níet in die negatieve spiraal blijven hangen. Echt verschrikkelijk moeilijk, maar het kan dus.

Uiteindelijk heeft dat keiharde werken van het afgelopen jaar me wel enorm geholpen. Echt veel gelukkiger voel ik me dus niet bepaald, maar het is gewoon fijn om je kleren fatsoenlijk aan te kunnen trekken zonder knellende speknek. Om het zijn in de buitenlucht niet als een verplicht nummertje te zien, maar te ontdekken hoe intens verhelderend voor lichaam en geest dat dus daadwerkelijk is. Na één bord eten kunnen zeggen dat het voldoende is. Dat chocomel en saucijzenbroodjes geen dingen zijn om iedere dag als lunch te nuttigen. De ene open deur na de andere, maar je moet het wel nog even doen en volhouden. En proberen niet al te veel door te slaan, daar heb ik op sommige momenten toch nog altijd wel wat moeite mee. En daarmee zijn we weer terug bij Willemijn Lodewijkx uit Gooische Vrouwen. Af en toe voel ik me ook daadwerkelijk dat konijn waar ze op doelde: non-stop knagend op al die wortels, komkommers en spinazie. Maar vooral omdat ik soms het idee heb nu voor altijd opgesloten te zitten in het bewust leven-kooitje. Waarschijnlijk is dat ook gewoon zo. En werkt dat voor mij prima. Ik schaam me namelijk niet voor de Eric hierboven op links, maar wil er absoluut nóóit meer naar terug. En ervaar ik een intens gevoel van trots over de transformatie naar de rechter-Eric. Een emotie die niet al te vaak voorbijkomt kan ik je melden, dus dat is al reden genoeg om de overdaad aan oliebollen en stokbrood van de afgelopen vierentwintig uur er als een malle weer af te trainen deze eerste dagen van 2021. De toon is wederom gezet.

Illustratie: Studio Zaterdag

 

 

2 reacties

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief