Doorstart.

D

Op de valreep van 2015 hebben alle ruim 10.000 werknemers van V&D nog een behoorlijke domper voor hun kiezen gekregen: het bedrijf is failliet verklaard. Ze zijn nu officieel ontslagen en krijgen door een week of zes doorbetaald via het UWV. Daarna is het definitief einde oefening voor de bijna 130 jaar oude warenhuisketen en al die harde werkers. Tenzij V&D een doorstart maakt uiteraard.

Een doorstart. Volgens de Wiki ‎besluit de curator dan om het bedrijf na faillissement in afgeslankte vorm door te laten draaien. Het bedrijf kan op die manier weer winstgevend en gezond worden gemaakt. Winstgevende takken blijven dan overeind, maar van de verliesgevende onderdelen neemt het bedrijf dan zo snel mogelijk afscheid. En terwijl ik die info uit interesse allemaal rustig zit door te lezen bedenk ik me dat ik zelf ook wel doorstart zou willen. Van mijn leven.

Want ik zou in 2016 best wel in afgeslankte vorm door willen gaan. En dan heb ik ’t niet alleen over de voor de hand liggende kerstkilo’s die ik kwijt wil. Nee, ik zou in 2016 best de bezem door mijn leven willen halen. Door mijn huwelijk, door mijn werk, door mijn vriendschappen, maar vooral door mij, door mijn hoofd. Definitief afrekenen met de demonen uit mijn jeugd, angsten uit diezelfde jeugd. Angsten die je zo vreselijk verlammen dat je al jarenlang in leven bent, maar niet leeft. Ik zou een aantal irritante trekjes van mijn persoonlijkheid afstoten, zoals egoïsme, angst en extreme koppigheid. Daar zou ik dan wel een flinke portie doorzettingsvermogen, leiderschap en moed voor terug willen krijgen. Ik zou voor de verandering wel eens degene willen zijn die in mijn relatie of in vriendschappen het initiatief zou nemen of de juiste dingen zou zeggen in plaats van gemiddeld genomen clueless voor me uit zitten staren en af te wachten wat anderen doen. Ik zou bewust willen gaan leven en niet meer maand na maand gewoon maar wat doen. Zonder visie, zonder doel, zonder wat dan ook. Heerlijk lijkt me dat. Vrijheid, niet langer gevangen in je eigen gekke hersenspinsels die je tegenhouden om dan ook maar één stap vooruit te zetten.

Maar dit zijn dromen, het echte leven werkt niet zo. Of nou ja, niet zo makkelijk. Ik durf die stekker er niet defintief uit te trekken, omdat ik bang ben voor de concequenties. En ik hak die andere knoop maar niet door omdat ik te onzeker ben over hoe mijn toekomst er dan uit gaat zien. Misschien is dit het jaar om dat allemaal wel te doen. Om die angst in z’n gezicht te spugen en definitief gedag te zeggen. En om daadwerkelijk die doorstart van mijn leven te maken. Moet ik mezelf alleen eerst nog mentaal failliet laten verklaren en ik weet niet of ik daar al helemaal klaar voor ben.

Plaats reactie