Doordouwe.

D

Het is echt ieder jaar hetzelfde liedje met dat Eurovisie Songfestival: een parade aan hysterische acts komt voorbij, waarbij je na afloop eigenlijk vooral de voorgaande twee uur van je leven terug zou willen. Lange tijd deden we als Nederland ook gewoon mee aan die kermis, maar sinds de deelname van Anouk in 2013 is alles anders. Want of het nou om de bizar goede tweede plaats van The Common Linnets of het jammerlijk mislukte optreden van Trijntje Oosterhuis gaat, we vallen met ons kikkerlandje tenminste weer op.

Ook met Douwe Bob is het dit jaar niet anders. Terwijl die schat zich al maandenlang de pestpokken werkt om bij Europa in de smaak te vallen, hebben de meeste Nederlanders geen idee wie die beste Douwe moge zijn. Tot nu. Tot het moment dat ie met zijn liedje Slow Down hoge ogen gooit en hij het tot de finale van het liedjesfestijn geschopt heeft. Dan is iedereen ineens Team Douwe.

Ik vraag me af hoe dat kan. Zou het toch een gevoel van nationalisme zijn? En dat veel mensen, zeker met het gebrek aan ‘t EK dit jaar, het Songfestival nu als het hoogst haalbare zien? Hoe dan ook, gezellig is het wel. En we mogen heus wel trots zijn op ons kikkerlandje en alles wat we bereiken. Het gaat misschien ietsje minder in de sport nu, maar dat komt wel weer. Als we onze positieve energie deze dagen nou massaal naar Stockholm sturen dan is het nog heel eventjes ‘doordouwe’ en zouden we zomaar eens kunnen gaan winnen zaterdag.

Plaats reactie

De Archiefkast