Doodsteek.

D

Waarom het niet vaker gebeurt is me werkelijk waar een raadsel, maar voor het eerst sinds dertig jaar is er een Spaanse matador gedood tijdens het stierenvechten. Pijnlijk en triest, met hoorns door zijn borstkas. De 29-jarige vechtersbaas laat daarmee zijn vrouw ontroostbaar achter, maar brengt wel de hele discussie over het barbaarse stierenvechten weer op gang. Want het gaat nu om één dood mens, jaarlijks komen er ruim 250.000 stieren om het leven tijdens de diverse festiviteiten in Spanje.

Tijd voor iets nieuws lijkt me. Er zijn genoeg vormen van vertier te vinden waarbij geen kansloze slachtoffers vallen. Die ook nog eens een oneerlijke strijd voorgeschoteld krijgen. De stieren krijgen namelijk al dagen voordat ze de arena ingaan niet meer te eten en te drinken. Totaal verzwakt staan ze op de dag van de match ook nog eens op een schuine helling, waardoor ze van het non-stop vallen en opstaan helemaal uitgeput raken. Dat er dus niet meer menselijke slachtoffers vallen is dus eigenlijk niet zo heel goed, daar zorgen wij als slinkse aardbewoners wel voor.

Cultuur is belangrijk. Geschiedenis ook. Maar door het verstrijken van de tijd moeten we met z’n allen ook meer inzicht krijgen in wat wel en niet goed is om door te geven aan onze kinderen. En net als de afname van orka’s in gevangenschap, het afschaffen van circusolifanten hoort ook het stierenvechten in hetzelfde rijtje thuis. Niet meer doen. Al die extra energie kunnen de Spanjaarden dan steken in het maken van paella. Of tapas. Of sangria. Eigenlijk met al het lekkere eten en drinken dus.  En dan kunnen ze ondertussen ook hun kunsthelden als Salvador Dalí en Pablo Picasso blijven eren. Een tikkeltje minder omstreden geschiedenisles.

Plaats reactie

De Archiefkast