De Vriendschap Voorbij.

D

Het feestje is niet compleet zonder dat Silas en Eric zijn geweest. Een soort mantra die mijn bruisende, frisse liefje en ik jááárenlang zonder enige tegenzin volgehouden hebben. Ook al ligt die tijd nog maar anderhalf jaar achter ons, het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik A) met plezier op een feestje ben geweest, en B) dat dat feestje dan ook compleet was. Want in onze huidige staat van extreme vermoeidheid jagen we zo’n beetje alle feestgangers weg met ons gebrekkige enthousiasme en continue gegaap. De enkele doorzetters schrikken we vervolgens af met de vreselijke aanblik van onze rood doorlopen oogbollen. Nodig ons dus vooral níet uit op je feestje en je zit gebakken.

De balans in je vriendschappen vinden als jonge vader: nergens in de boekjes over het ouderschap ben ik dat hoofdstuk tegengekomen. Evenals de passages die beschrijven dat iets simpels als uitslapen een gigántisch belangrijk onderdeel van je bestaan is, en dat het cold turkey afkicken ervan je geheel tot waanzin kan drijven. Dat je met je geliefde als een ordinair speenvarken van de markt tegen elkaar staat te schreeuwen wie er het meest moe is van allebei en in het holst van de nacht z’n bed uit dient te kruipen. Goed, dat uitslapen heb ik laten rusten. Ik heb er vrede mee dat zeven uur het nieuwe tien uur geworden is. Als onze kleine man het presteert om op een zondagochtend tot na achten te slapen, ben ik in staat om een volledig driegangenontbijt voor hem te bereiden, zo ultiem blij ben ik dan. Maar die vriendschappen, dat gaat me toch echt minder goed af.

Want natúúrlijk ben ik benieuwd wat er zich op je werk allemaal afspeelt. Welke oppervlakkige zaken je vandaag weer behandeld hebt en wat je ooit zo ideale echtgenoot nu weer uitgevreten heeft. Ik wil echt wel luisteren en geïnteresseerd doen, maar ik kan het gewoon niet. Bij een gemiddeld gesprek hoor ik alleen maar de woorden ‘bla’ en ‘bla’ uit iemands mond komen. Tijdens een etentje laat ik het voorgerecht en het toetje eigenlijk het liefst zitten en bunker ik binnen een half uurtje een maaltijd naar binnen om zo snel mogelijk een enkeltje bank te pakken. De sms’jes die ik vroeger vrijwel direct beantwoordde, bewaar ik nu voor de momenten dat ik de kracht heb om mijn arm op te tillen. Nooit dus. Feestjes probeer ik nog wel, al is het zelden. De beste feestjes spelen zich op vrijdag- en zaterdagavond nu aan de binnenkant van mijn ogen af. Gelukkig maar, want ergens anders krijg ik toch geen uitnodigingen meer voor.

Het goede nieuws is: dit is tijdelijk. Denk ik. Hoop ik. Want ik wil oprecht weer na een paar drankjes kunnen lachen om een goede doch extreem flauwe grap zonder in mijn achterhoofd te malen of ik het tandenborsteltje van mijn zoon wel in z’n logeertas gepropt heb. En daar dan vervolgens zo lang over staan te twijfelen, dat ik zelfs na twee keer vertellen de clou nog heb gemist. OM EEN TANDENBORSTEL! Waargebeurd verhaal.

Dus, lieve vrienden, geef me nog even de tijd. Ik ben namelijk écht ergens diep van binnen nog dezelfde als daarvoor. Uiteindelijk heb ik jullie nodig om me te doen beseffen wie ik naast vader nog meer ben. Dus zet het bier maar vast koud en vul die vriezer maar vast met pizza’s, ik kom eraan! Maar nu nog even niet. Nu ga ik naar bed.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 15-02-2016.

Plaats reactie