Dankjedag.

D

Ondanks dat het oprecht de állerleukste afleveringen van Friends zijn, heeft Thanksgiving Day nog steeds niet de oversteek vanuit Amerika naar Nederland gemaakt. Gek eigenlijk, want we werden de afgelopen week dan weer wél overladen met talloze en onzinnige Black Friday-geweldheden. Om over Halloween en Valentijnsdag nog maar te zwijgen. En helemáál vreemd omdat 2020 toch wel het ultieme jaar was om dankbaar te zijn. En daar -op afstand- met familie, vrienden en ander geliefden bij stil te staan. Uiteraard onder het genot van schandalig veel voedsel. Disclaimer: ik eet alléén ongezond tijdens speciale gelegenheden, dus grijp werkelijk élke gelegenheid aan zoals je wellicht snapt.

Want -die vreetpartij terzijde- ook al kon er de afgelopen negen maanden eigenlijk vrijwel niets, ik heb intens genoten van de bergen tijd met mijn gezin. Werkelijk íedere ochtend stressvrij ontbijten, met niets op de agenda behalve Het Kind om half negen op school afleveren. Niks rennen, vliegen, haasten en weer doorgaan, gewoon ontspannen. Dagen die bestaan uit het úren uitlaten van het hondenbeest, bladeren door kookboeken wat er die avond weer op tafel moet staan en daar vervolgens ook genoeg tijd en aandacht aan kunnen besteden. Beetje sporten hier, stukje lezen daar… totally my kind of life.

Door die zeeën van tijd om te wandelen, te fietsen, hard te lopen, de gewichten in de gym te verslijten en talloze baantjes te zwemmen, is mijn buik sinds 1995 niet meer zo strak geweest.

Ik hoor ondertussen al maandenlang vrijwel níets anders dan geklaag om me heen. Niet uit eten kunnen, geen feestjes afklepperen, verjaardagen die niet ‘normaal’ gevierd kunnen worden en kantoorpanden die uitgestorven zijn. Mij hoor je daar absoluut niet over, want hoe enorm ik mijn collega’s soms mis, het gebrek aan reistijd vind ik ineens het toppunt van luxe. Net als het in ondergoed met ongewassen en warrig haar aanschuiven bij de zoveelste digitale vergadering van de week trouwens, ik wist niet dat ik daar zó ultiem gelukkig van kon worden. Tien minuten na het dichtslaan van mijn laptop sta ik gewoon al de aardappels te schillen terwijl zoonlief me uitgebreid meeneemt in de belevenissen van zijn schooldag. Een behoorlijke cultuurshock als je gewend bent om normaal gesproken eerst nog anderhalf uur aan fileleed en frustratie op de snelweg te moeten doorstaan, om vervolgens een half slapend kind nog een snelle kus te kunnen geven. Als je geluk hebt. En dat is nog lang niet alles: de krant verdwijnt niet meer ongelezen in de papierbak, de gesprekken met m’n lief beperken zich niet alleen tot ‘liefje ik ben zo moe, vandaag even niet’ en door die zeeën van tijd om te wandelen, te fietsen, hard te lopen, de gewichten in de gym te verslijten en talloze baantjes te zwemmen, is mijn buik sinds 1995 niet meer zo strak geweest.

Waarschijnlijk gaat Thanksgiving in Nederland nooit voet aan de grond krijgen, maar ik doop vandaag wél officieel uit tot ‘Dankjedag’ en denk met twee plakjes kalkoenfilet op mijn cracker alvast terug aan dit bijzondere jaar. Nog steeds gezond, meestal enorm gezellig en héérlijk gezapig. En dát is vaak genoeg anders, ik sta nog niet enorm te springen om daar naar terug te gaan. Voorlopig blijf ik met liefde dus nog even in deze droomwereld hangen tot we met een vaccin weer massaal de werkelijkheid ingeslingerd worden binnenkort. 🥧🙌🏻🌰🌽🍗

Illustratie: Studio Zaterdag

 

1 reactie

  • Owwww dit had zooo mijn verhaal kunnen zijn. Je mag het misschien niet zeggen maar ik geniet met volle teugen van deze coronatijd. Uiteraard niet vanwege corona maar puur de tijd die je overhoudt en op jezelf wordt gewezen. Ook een tijd om voor jezelf te bekijken wat je precies mist en wat niet en dat ook daadwerkelijk op te schonen. Er komt nog tijd genoeg om weer te verzanden in het gehaaste leven die anderen je opleggen.

Sjieke Spam

Een vorstelijke behandeling krijgen als lezer? Dat kan! Schrijf je in en ontvang direct een mailtje als een nieuwe column het levenslicht heeft gezien...

Koninklijk Archief