Daar in Drenthe.

D

Van die mensen die denken dat Nederland stopt bij de stadsgrenzen van Amsterdam. Die denken dat Utrecht een voorstadje is en dat na Amersfoort de grensovergang van Polen begint. Een bloedhekel heb ik daar aan. Het getuigt namelijk niet alleen van extreme arrogantie, je mist dan ook gewoon de mooiste stukjes van ons landje. Waar het niet stikt van de toeristen, waar je niet over de junks heen hoeft te stappen en waar de geur van urine niet in zo’n beetje elke buurt de overhand heeft. Twee woorden: De Provincie.

Zelf ben ik overigens geen haar beter, maar dan juist de andere kant op. Ja, Maastricht vind ik nog wel te pruimen. Maar de Randstad, stom. En alles boven Overijssel, ik zou daar als verwende bewoner van de Veluwe niets te zoeken hebben. Dacht ik. Tot ik afgelopen weekend zo’n vijfendertig uur doorbracht in Dwingeloo. In Drenthe. Die naam zegt het al, Drenthe, wat móet je daar? Nou ja, ontspannen dus. Paardjes kijken, schaapjes kijken, kippen kijken, koeien kijken. En de dieren waarbij het kan, zonder dat ze je hand er obstinaat afbijten, nog aaien ook. Misschien moet ik daar wel bij vermelden dat we uiteraard met onze zoon van bijna twee jaar op pad waren. Hoewel je ook zonder kind in een oase van beeldschone natuur, prachtige landschappen en ongedwongen levensstijl terecht komt. Echt echt waar. En ook nog eens zonder 4G, nóg zo’n plus.

Ik hoor je denken, maar dit is écht geen betaalde content. De provincie Drenthe geeft geen publiek geld uit aan deze ophemeling van hun schitterende toevluchtsoord. Gewoon gratis PR. En eigenlijk zitten ze daar in Dwingeloo helemaal niet op te wachten, want ondanks dat ze als groenste dorp van Europa zijn verkozen, is het volgens hun website tevens het best bewaarde geheim van Noord-Nederland. Ik moest een klein beetje huilen onderweg naar huis, alsof ik mijn nieuwbakken vakantieliefde in de steek gelaten had. Ongedwongen in Dwingeloo. Het kan en het bestaat.

Plaats reactie

De Archiefkast