Cavia.

C

Mensen die in de trein, of op welke openbare plek dan ook, gniffelen of zelfs hardop lachen om de serie die ze kijken of het boek dat ze lezen. Afschuwelijk vind ik dat. Ik doe mijn ogen dicht en speel een scenario af waar ik ze met harde hand door het raam van de trein sleur en ze in duizend stukjes uiteen spatten. In werkelijkheid zucht ik en ga door met mijn leven. Afgelopen week gebeurde het ook weer, iemand zat knetterhard te gieren terwijl hij in een vaag felblauw boek aan het lezen was:‎ De Verwarde Cavia heette het. Tsja, die irritante persoon dat was ik dus en dat gekke boek was de nieuwe van Paulien Cornelisse. Haat aan mijzelf. Maar kon niet anders, wat een giller van een boek is dat.

De belevenissen van een cavia die dag in dag uit op een stoffig kantoor werkt, op de afdeling communicatie. Werkelijk waar, een cavia. Iets anders kan ik er niet van maken. Het boek beschrijft hoe de cavia lacht, huilt, hoe haar vacht helemaal doorweekt is na een regenachtige ochtend en we komen te weten hoe het liefdesleven van een cavia er zo ongeveer uitziet. ‎Rondom de cavia, die dus Cavia heet, kortweg Caaf, hangt de ene clichématige kantoorcollega na de andere: Harm-Jan, de IT’er op de rand van een burn-out, baas Ruud met de ranzige seksgrappen, de homoseksuele receptionist Roy en ook nog Stella, slechts Human Resources terwijl ze zoveel meer had willen bereiken in haar leven. Cavia zelf slijt haar dagen met het googelen van enge ziektes, terwijl ze er ondertussen af en toe een nieuwsbrief uitgooit. Ik heb in een grijs, maar nog niet zo heel ver verleden een paar maanden op een afdeling Communicatie gewerkt en herkenbaarheid is overduidelijk the key in dit boek.

Uiteindelijk blijft het een boek van Paulien Cornelisse dus gaat het vooral over taal. Grappige, korte zinnetjes die je altijd overal hoort, maar nooit terugleest in een boek. ‘Koffie iemand?’, iedereen koffie. Of één van mijn favoriete stukjes: ‘Vandaag gaat er iets leuks gebeuren,’ zei ze hardop, en ze rekte zich uit. Haar collega Kim had haar geleerd dat je dingen hardop moest zeggen, want dan zouden ze echt gebeuren. ‘Je moet het vragen aan het universum,’ had ze gezegd‎. Zelf stond Kim bijvoorbeeld elke ochtend voor de spiegel en zei dan hardop tegen zichzelf: ‘Ik ga een cd opnemen. Ik ga een cd opnemen.’ En daarna werkte ze de hele dag op de afdeling Communicatie.

Paulien Cornelisse heeft De Verwarde Cavia in eigen beheer uitgegeven, vooral omdat ze dan minder hoeft te overleggen, vertelde ze afgelopen week bij De Wereld Draait Door. ‎En op Facebook geeft ze een hilarisch kijkje in de wereld van dat zelfuitgever zijn. Het formaat, de papiersoort, de verf, stickers: alles komt voorbij. Heerlijk verhelderend mocht je, net als ik, de droom hebben om ooit zelf nog een boek uit te geven. Op diezelfde pagina valt te lezen dat De Verwarde Cavia nu al toe is aan een tweede druk. En dat is niet alleen goed nieuws voor Paulien en haar cavia Caaf, maar voor de hele wereld. Want er mag, in het openbaar of niet, best wat minder geïrriteerd en ietsje meer gelachen worden.

Plaats reactie

De Archiefkast