Cadeautje.

C

Terwijl ik de blaren op mijn handen heb van het ballonnen blazen, knopen en ophangen, plof ik toch nog eventjes achter de laptop om een zoveelste stroom der gedachten neer te pennen. Het is namelijk de avond vóór de zesde verjaardag van onze zoon. Nog een paar uurtjes en dat kleine mensje van ons is een jaar ouder. En verjaardagen, feestdagen en andere speciale momenten roepen nou eenmaal een enorm melancholisch gevoel bij me op, dus moet ik nu terugdenken aan die zestiende september in 2014, toen Stach midden in de nacht ons leventje op zijn kop zette. Voor altijd…

Eigenlijk begint zijn verhaal een kleine twee jaar daarvoor al. Het is de laatste maand van 2012 als mijn op dat moment kersverse echtgenoot en ik op de koffie (lees: wijn) gaan bij Lieselotte, één van de beste vriendinnetjes van mijn liefje, die ik tot dat moment zo’n drie keer gezien heb in mijn leven, waarvan één gelegenheid mijn bruiloft de week ervoor was, waar ik van de zenuwen nauwelijks kon eten, maar wel alcohol bleef tanken en dus de herinneringen daaraan op zijn zachtst gezegd enigszins troebel waren. Na wat gebabbel over koetjes, kalfjes en andere randzaken ging het gesprek tot onze grote verrassing een totáál andere kant op. Mevrouw wilde wel een baby voor ons maken. Niet om gevraagd, maar zoals je begrijpt meer dan welkom. Ik kan je verzekeren dat je als homoseksueel setje heus niet zomaar een baarmoeder wegstuurt als ie voor je neus staat. Na veel praten, overleggen en nadenken begon 2013 zoals we ons allebei niet hadden kunnen voorstellen: met een kinderwens die ineens wel héél erg dichtbij was. Uiteindelijk duurde dat precies een jaar, in januari 2014 wisten we officieel dat het was ‘gelukt’.

Lieselotte maakte zonder enige vorm van eigenbelang papa’s van ons allebei. Gewoon omdat ze dat wilde, omdat ze ons dat gunde. En omdat ze dacht dat we dat wel zouden kunnen.

Negen bloedspannende maanden. Tsja, zo lang duurt een zwangerschap nou eenmaal, maar was in ons geval soms behoorlijk ingewikkeld gezien het feit dat we 1.) niet in één huis woonden met de moeder en 2.) allebei niet altijd even tactisch met hormonale schommelingen om konden gaan. Maar hé, iemand maakt een kind voor je, dus dan zie je wel eens iets door de vingers. Hoe bijzonder dat overigens écht was kwam tijdens de bevalling pas binnen bij me. Dat een persoon zo intens veel liefde kan geven dat ze dit wilde doorstaan voor ons, tilde in één klap mijn beeld over de mensheid naar een hoger level. Lieselotte maakte zonder enige vorm van eigenbelang papa’s van ons allebei. Gewoon omdat ze dat wilde, omdat ze ons dat gunde. En omdat ze dacht dat we dat wel zouden kunnen.

Ik denk vaak terug aan dat moment tijdens die bewuste nacht, nu dus precies zes jaar geleden. Maar ook aan hoe bizar snel de tijd gaat (ik bedoel zes jaar, het lijkt serieus gisteren dat ik Stach met angst en beven al glibberend onder de douche hield bang dat ik ‘m stuk zou maken) en hoe we het toch maar mooi geflikt hebben met zijn allen. Met onze Modern Family. Dat onze zoon naast twee papa’s óók gewoon zijn mama heeft en kent, een goede band opbouwt met zijn broers en zus, de mazzel heeft om in totaal drie opa’s en drie oma’s te hebben (cadeautjesregen morgen, dat begrijp je), maar vooral: dat we in alle openheid onze zoon kunnen laten opgroeien. Hij weet waar ie vandaan komt, waarom en uiteindelijk ook hoe. En ook al is ie niet met de klassieke daad der liefde verwekt, ik denk dat niet één kindje zó enorm welkom was als hij. En waarvan ik elke dag -inmiddels dus al zes jaar lang- een beetje meer houd. Dat is pas écht een daad der liefde als je het mij vraagt. En het beste cadeautje ever.

Illustratie: Studio Zaterdag

 

 

3 reacties

De Archiefkast