Blank Space.

B

Toen Antonie Kamerling in 2010 zelf een einde aan zijn leven maakte stond het hele land op zijn kop. Zo’n man van de wereld, met een prachtige vrouw en twee juweeltjes van kinderen, opeens dood. Maar zo ‎opeens bleek dat natuurlijk niet te zijn. Antonie maakte, net als Robin Williams vorig jaar, een einde aan zijn leven. Hij kon geen dag langer omgaan met zijn ziekte: depressie.

Want depressie is een aandoening. Echt waar. En wat voor één. Waar kanker in je hele lichaam gezonde cellen vernietigd maakt een depressie resoluut een einde aan alle blije gedachten die je maar kan hebben. En daar stopt het niet, als een soort zwarte wolk zuigt het de levenslust uit je, de liefde voor het leven, de compassie voor andere mensen, je persoonlijkheid en je eigenwaarde. Allemaal weg. Tijdens de meest donkere dagen van een depressie is de persoon waar je zoveel om geeft en bizar veel liefde voor voelt gewoon weg. Niet thuis. In plaats daarvan zit je naar een doffe blik te kijken waar zo weinig geluk van uitstraalt dat je er koude rillingen van krijgt.

Omdat steeds meer mensen naar buiten treden met hun klachten, beginnen we er heel langzaam wat meer over te praten. Want ziektes in het hoofd, die zijn voornamelijk taboe. Terwijl je in zo’n beetje elke film, soap of tv-serie clichématig kanker krijgt voor‎geschoteld, heb ik nog nooit een karakter aan een depressie zien lijden. Wacht, niet helemaal, in de Amerikaanse serie You’re the Worst snijden ze het nu op een prachtige manier aan. En is te zien hoe één van de hoofdpersonen al haar vrienden en haar eigen vriendje probeert weg te jagen en een poging doet om uit te leggen waar ze mee worstelt. En afgelopen week was er weer een coming-out, de Vlaamse zangeres Selah Sue bekende opnieuw depressief te zijn. Kleine beetjes, maar ze helpen.

Depressies zij eng. En depressies zijn lelijk. Maar ze komen voor bij de mensen ‎waar we van houden. En die zijn niet lelijk, die vinden wij lief. En die willen wij zo lang mogelijk om ons heen hebben. Het liefst blij. Maar soms kan dat simpelweg eventjes niet. Een depressie kan net zo dodelijk zijn als kanker. En net zo verwoestend zijn als een tumor. En toch doen veel mensen het af als een dipje en denken dat iemand even niet goed in z’n vel zit. Aanstellerij, ook zo’n achterlijke gedachte. Gelukkig verschuift die tendens heel langzaam en zien steeds meer mensen het als een ‘echte’ ziekte. Gelukkig. Een depressie levert namelijk al een bizar heftige strijd met jezelf op, laten we daar dan alsjeblieft ook niet nog een strijd met de rest van de wereld aan toevoegen.

Plaats reactie