Alleen.

A

‘Liefje, ik ga een paar dagen naar tennis kijken in Madrid, is dat oké voor jou?’ Ik kan me de woorden van mijn echtgenoot nog steeds glashelder voor de geest halen, al is het inmiddels maanden geleden dat ie het me vroeg. Uiteraard zei ik dat het geen probleem was en dacht dat een aantal etmalen alleen zijn met onze zoon doorbrengen ook wel eens leuk kon zijn. Inmiddels is het dag vier van de zeven en kan ik met eerlijkheid zeggen dat ik géén, ik herhaal, géén alleenstaande ouder zou willen zijn.

Voordat ik nu aan de schandpaal genageld ga worden – of erger nog, met de digitale pek en veren allerlei scheldwoorden naar me toe geworpen krijg: ik weet dat het alleen opvoeden van je kind(eren) meestal geen keuze is. En dat een heel leven niet te vergelijken is met vier minuscule daagjes, maar toch, het valt me zwaar.

Het is reuzegezellig om de enige te zijn die met hem door de tuin kan racen op zijn gloednieuwe loopfiets, of die hem elke avond een verhaaltje voorleest in bed en alle bijbehorende knuffels en kusjes ontvangt. Maar je bent dan ineens ook de enige die het kind heen en weer moet rijden naar je moeder, schoonmoeder en het kinderdagverblijf. Om nog maar te zwijgen over alle poepluiers die voor je rekening komen en gewoon het geen seconde van de dag rust hebben. Dat je met een zeldzaam vreselijke kater op de bank ligt en je zoon natuurlijk net één van de actiefste zondagen uit zijn leven beleeft: dan mis je heus wel iemand die het eventjes van je overneemt.

Maar het aller-, aller-, allersufste van het alleen zijn, is dus dat je niets met elkaar kunt delen. Zoals dat ie bijvoorbeeld na heel lang aarzelen tóch een ballon aanneemt van dat schattige meisje op straat, dan wil ik een trotse blik naar mijn liefje werpen, maar het enige dat ik op rechts zie is een halfdronken tokkie met een smeulende peuk in zijn mond.

Het ergste van alles: het huishouden, dat draait namelijk onverminderd door.  En ik kom tot de niet heel erg verrassende conclusie dat ik daar overduidelijk níet de motor van ben. De strijkwas ligt namelijk nog steeds op dezelfde plek als toen mijn liefje wegging en ik kon gisteren, terwijl ze de deur eigenlijk al op slot wilden doen, nog net een pak melk krijgen bij de supermarkt. Rust en regelmaat, ik weet het, maar niet als ik in mijn eentje ben.

Dus via deze weg eens een pluim voor alleenstaande ouders. Die er 365 dagen per jaar in hun uppie voor staan, in plaats van die schamele week van mij. Die vader en moeder tegelijk zijn en altijd alle belangrijke beslissingen alleen moeten nemen. Ik heb de afgelopen dagen vaak aan jullie moeten denken en hoe ik vooral niet met jullie zou willen ruilen.

Ik bijt voorlopig nog twee daagjes door en daarna heb ik wel een weekendje weg verdiend, dacht ik zo… naar, inderdaad, Madrid. Maar dan het liefst met het hele gezin, want alleen is echt maar alleen.

stach_eric_keukenDeze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 02-05-2016.

Plaats reactie

De Archiefkast