Alle hens aan dek.

A

Diana Matroos, een fantastische journaliste van BNR en RTL, heeft besloten om op de barricaden te gaan. In een interview met De Volkskrant claimt ze gediscrimineerd te zijn door een leidinggevende bij het RTL Nieuws die een handje pepernoten op haar bureau legde en haar daarbij Zwarte Piet noemde. En nog een snoeiharde aantijging: Diana heeft stiekem een mailtje gelezen die niet voor haar bedoeld was. En toen ze dat tóch deed was daarin te lezen dat ze een programma niet mocht doen omdat de andere presentator ook al zwart was.‎ OMG. Ik wuif het af en doe er blasé over. En ik denk: waarom nagelt die vrouw haar werkgever zo aan de schandpaal?

Zo’n Zwarte Piet-opmerking is misschien wat onhandig geweest, zeker tijdens het toch al gevoelige debat over dat onderwerp. En waarom twee zwarte mensen geen Editie NL kunnen presenteren is me ook een raadsel, al kan ik begrijpen dat de combinatie zwart én wit er op beeld leuker uitziet. Qua plaatje. Diana doet de incidenten nu af alsof ze als een vooroorlogse slaaf is misbruikt terwijl ik denk dat er serieus geen enkele negatieve ondertoon in gezeten heeft. Gewoon een luchtig grapje op een drukke werkdag. We weten allemaal hoe dat gaat. Let op: dat denk ik.

Diana werpt tijdens het interview tenslotte ook nog termen als witte journalisten en niet-westerse medewerkers de wereld in. Daar lopen bij mij de rillingen van over de rug. In werkelijk elke vacaturetekst in de media zijn namelijk de woorden diversiteit en afspiegeling van de samenleving te vinden. Dat er vervolgens te weinig allochtonen op af komen om de nieuwsvloer mee te vullen moet dan, aldus Diana, eigenhandig door de directie opgelost worden om daar dan toch actief naar te gaan zoeken. De omgekeerde wereld. Denk ik.

Maar wie ben ik om haar gevoel te beoordelen? Als Diana zich gediscrimineerd voelt door haar baas dan is dat zo. En is dat een onwijs kwalijke zaak. En als zij zich alleen voelt in een team vol witte journalisten dan is dat ook zo. En is het aan de samenleving om daar iets aan te veranderen. Want diversiteit is goed voor een bedrijf, voor de wereld, er zijn genoeg onderzoeken gedaan die daarvoor pleiten. Het is natuurlijk ook te bizar voor woorden dat we tv-programma’s voor iedereen maken met enkel kaaskoppen op de redactie. Diana heeft mij aan het denken gezet. En bewust laten worden van deze ongelijkheid. En als die boodschap ook bij een paar tv-bazen terechtkomt is ze toch al een heel eind gekomen.

Plaats reactie