Vier Uur.

V

Je kunt best veel bereiken binnen vier uur. Zo valt het tot een goed resultaat brengen van het spektakelstuk bij Heel Holland Bakt tot de mogelijkheden. Maar ook een vliegreis naar Marokko: die duurt een uurtje of vier. In vier uur tijd kun je het hele huis aan kant hebben, eten koken, twee wasjes draaien en ook nog eens je kind voldoende aandacht geven. Of je brengt, net zoals ik, elke werkdag vier uur door in de auto of de trein naar je werk. Niks spektakelstuk of wasmachine, maar filerijden of chagrijnige mensen tegenover je in een muffe coupé. Of erger nog: stinkende mensen. Talloze werkenden doen het elke dag weer opnieuw. Een krankzinnige gedachte als je je bedenkt dat je maar zo’n 45 uur vrije tijd per week hebt. De helft daarvan verdwijnt als sneeuw voor de zon in het verkeer. Alsof het niets is. Maar ja, die droombaan hè, daar doe je het toch allemaal maar voor.

Nou, ik doe het niet meer. ‘Project New Life’ zoals het bij ons thuis heet, is deze week gestart. Kern van dit project is dat ik een nieuwe baan heb gevonden, op twintig minuutjes van huis in plaats van twee uur. Waardoor ik niet alleen elke ochtend kan ontbijten met mijn mannen, maar ik er óók nog eens ben voor het diner. Elke dag. En dat is best een omschakeling, want er waren voorheen weken dat ik op zondagavond welterusten zei tegen mijn zoon om hem pas de zaterdagochtend daarna weer uit bed te kunnen halen. Behalve een sporadische troostknuffel in de nacht, was ik toch echt een clichématige weekendvader. Zoonlief begon dat langzaam ook duidelijk te maken. Het steekt toch best een beetje dat je je kind aan zijn handje mee naar de auto moet sleuren omdat ie niet begrijpt dat ie met papa mee mag in plaats van dat ie gaat werken.

En het allerbeste van dit nieuwe meesterplan is dat we nu écht een normaal gezin zijn geworden. Met een oppas. En dat mijn lief en ik dan naar de bioscoop kunnen. Op een normale tijd. Op een doordeweekse dag. Of eten met onze vrienden. Voor tien uur ’s avonds. Of praten. Of geen ruziemaken omdat ik alleen maar als een zombie op de bank kan hangen. Of nog wat aan onze avond hebben. Allemaal dankzij die extra vier uurtjes op een dag. Want een droombaan is één ding – mijn droom is echt wat anders.

Plaats reactie