Uit de Kast.

U

Precies twintig jaar geleden kwam Stephen Gately uit de kast. Een zanger van de Ierse band Boyzone. Het was 1999 en ik was tot over mijn oren verliefd op die onbereikbare jongen met een kraakheldere stem en een prachtig gezichtje. Ik schreef erover in mijn dagboekje, hij was namelijk naast m’n crush ook nog eens mijn grote voorbeeld. Ook ik zou ooit net zo stoer worden als Stephen.

En nadat ik een paar open en eerlijke interviews van de beste man op TMF had gezien waagde ook ik de sprong: ik vertelde aan familie en klasgenootjes dat ik een beetje anders was. Zó enorm anders was ik natuurlijk niet en absoluut niet de eerste, maar het was wel een primeur voor mij. Zeker in de Achterhoek. De reacties waren lief, hartverwarmend en de acceptatie vloog me links en rechts om de oren. Een moment waarvan ik niet dacht het ooit nog mee te maken, maar dát had ik overduidelijk niet bij het rechte eind.

De ‘ik ben homo’-boodschap was overduidelijk beter te voorspellen dan de ‘ik heb het soms zo moeilijk met leven dat ik liever dood zou willen zijn’-openbaring.

Na mijn toch behoorlijk openhartige bericht -waarin ik aankondigde dat ’t leven me af en toe best zwaar valt en ik het ondanks álles soms echt niet meer zie zitten- regende het berichtjes. Van mensen die ik héél goed ken, van wat vagere kennissen, maar ook van types die ík nog nooit gezien heb, maar zij mij wel. Het ene bericht was nog liever dan het andere. En net als twintig jaar geleden bij die andere coming out: iedereen liet me weten hoe trots ze op me waren en hoe belangrijk ik voor ze ben. Enige verschil met 1999 is dat de meeste mensen in die tijd minder verbaasd waren door mijn mededeling. De ‘ik ben homo’-boodschap was overduidelijk beter te voorspellen dan de ‘ik heb het soms zo moeilijk met leven dat ik liever dood zou willen zijn’-openbaring. En dat snap ik heus. Maar ook in dit geval werd het de volgende ochtend gewoon weer dag en ben ik voor iedereen nog steeds dezelfde Eric, maar dan minus een stukje ballast voor mij. En dat is fijn. Je de hele dag als een clown gedragen kan namelijk best vermoeiend zijn.

Door alle gebeurtenissen van deze week moet ik ook weer vaak aan ‘mijn’ Stephen denken van twintig jaar geleden. Die inmiddels alweer bijna tien jaar dood is. Per ongeluk gestorven op vakantie na een wild avondje stappen. Nadat ie mooi wel al zijn demonen had overwonnen en helemaal niet dood wilde, gebeurde het toch. Misschien moet ik ‘m maar opnieuw mijn voorbeeld maken. En nee, niet om óók te sterven, maar juist om te leven. Overleven eigenlijk. Dat ging me twintig jaar geleden ook best aardig af, dan moet het me nu ook echt wel lukken. Een grotere uitdaging wellicht, maar hé, je moet de lat altijd weer een tikkeltje hoger leggen nietwaar?

3 reacties

  • Eric,

    Wat mooi en intens beschreven. Herkenbaar op beide vlakken. Maak er wat moois van ..
    Wij genieten van je verschijning en mening bij RTL Boulevard, maar ook van je column. Blijf genieten.

    Groet

  • Ik ken je niet echt… via het werk een beetje maat ben enorm onder de indruk van deze site met jouw teksten… heel dapper en knap hoe je dit allemaal zo opschrijft. ook voor je zoon en je partner… ik hoop dat je iedere dag een beetje meer geluk mag vinden en kan genieten…
    ❤️