The Big E.

T

Over een paar dagen blaast mijn enige nog levende opa zevenentachtig kaarsjes uit. Niet dat er onwijs veel te vieren valt dit jaar, hij heeft prostaatkanker en is uitbehandeld. Dat betekent, ondanks dat ze overduidelijk níet op zijn verlanglijstje staan, een uitgemergeld lijf en een geelachtig gekleurd gelaat. Voorlopig kan ie zich nog aardig redden, maar als zijn leven ondraaglijk lijkt te worden dan kiest hij voor The Big E: euthanasie.

En zo kwam het dan dus dat ik ineens onderdeel werd van zijn allereigenste Farewell Tour. Opa wilde nog graag persoonlijk afscheid nemen van iedereen nu het nog kan. Dus ging ik op de koffie. Maar ja, wat neem je mee tijdens zo’n avondje? En wanneer zeg je dat je op wilt stappen als je weet dat er geen volgende keer meer komt?

Ik heb mijn eigen uitvaart al talloze keren aan de binnenkant van mijn ogen voorbij zien komen. Sterker nog: er staat een klein bestandje op het bureaublad van mijn MacBook met de nodige aanwijzingen.

Uiteindelijk werd het een lange avond vol verhalen uit de oude doos. Ik zag een man die ik al mijn hele leven ken, maar het leek alsof ie er nu pas echt was. Opa vertelde hoe hij niet alleen mijn echte oma, maar ook mijn surrogaatoma tot de laatste snik verzorgd heeft. Hij nam ons mee in de materie hoe hij zijn derde vrouw op de valreep nog ontmoet heeft en hij deelde stap voor stap mede wat er na zijn dood met de begrafenis, zijn huis en de kat diende te gebeuren. Ergens een soort bizarre versie van Twilight Zone, maar óók geruststellend: opa weet in ieder geval zeker dat er geen kutmuziek gedraaid gaat worden, hij met het juiste pak in de kist komt te liggen en dat zíjn mensen een rouwkaart krijgen. Het was een helder uitgedacht verhaal. En herkenbaar, want ook ik heb mijn eigen uitvaart al talloze keren aan de binnenkant van mijn ogen voorbij zien komen. Sterker nog: er staat een klein bestandje op het bureaublad van mijn MacBook met de nodige aanwijzingen. Maar ja, of we er allebei dan ook echt klaar voor zijn? Denk toch van niet.

Mijn opa wil namelijk nog leven. Hij wil helemaal niet dood. Maar als het dan toch moet, dan wel op zijn eigen manier. “Schrijf je nog wel eens verhalen op de website van je?”, vraagt hij aan het einde van een boeiende avond. Ik zeg ja, maar geef hem vervolgens niet het adres. Mijn verhalen over dat ik ’t regelmatig niet meer zie zitten vind ik niet héél erg passend bij de situatie. Hij wil dolgraag leven en kan niet meer, ik heb nog genoeg tijd maar wíl niet meer. De beste man blijft er nog in als ie dat leest. Ik geef mezelf graag de schuld van alles, maar dát zou ik dan weer niet graag op mijn geweten willen hebben.

Als we afscheid nemen bedankt hij me voor het leven dat ik hem gegeven heb. Terwijl ik natuurlijk weet dat het andersom is, bedank ik hem ook en voel dat ik de tranen aan het wegslikken ben. Er zit dan tóch gevoel in mijn donder, yes!

Als we afscheid nemen bedankt hij me voor het leven dat ik hem gegeven heb. Terwijl ik natuurlijk weet dat het andersom is, bedank ik hem ook en voel dat ik de tranen aan het wegslikken ben. Er zit dan tóch gevoel in mijn donder, yes! We geven elkaar een intense kus en een knuffel. Voor het eerst in zesendertig jaar. Een gevoel van onmacht en boosheid borrelt in me op. Ik wil niet dat hij doodgaat, ik wil geen definitief dag zeggen en ik wil me vooral níet schuldig voelen over het feit dat ik soms wil sterven omdat ik ’t leven als te zwaar ervaar en dat uitgerekend hij er dan ongewild en verplicht tussenuit moet knijpen. Maar dat doe ik toch.

Terwijl ik naar buiten loop en het silhouet van mijn opa in de deuropening zie staan moet ik aan een gemiddelde popster denken. Afscheid nemen bestaat daarvoor niet. Er zijn minstens drie farewell tours nodig voordat het écht voorbij is. Dat hoop ik voor mijn opa natuurlijk, maar óók voor mij. Die ouwe man met dezelfde neus en humor als ik is namelijk het wandelende voorbeeld om door te zetten en niet bij de pakken neer te zitten na elke tegenslag. Het is misschien rijkelijk laat en dom om hem op zijn sterfbed als inspiratiebron te nomineren, maar beter laat dan nooit toch? En wie weet wat het universum met deze nieuwbakken connectie van plan is. Ik ga voor een tweede goodbye in 2020. En dan een final farewell over een jaartje of vijftien. Hopelijk zijn we er dan allebei nog.

1 reactie