SOS.

S

Een interview geven over je dode zoon. Die op het hoogtepunt van zijn carrière zelf een einde aan zijn leven gemaakt heeft. Ga er maar aan beginnen. Maar omdat de ouders van de Zweedse top-dj Avicii het belangrijk vinden om de mentale struggles van hun kind bespreekbaar te maken, deed zijn vader dat toch. En dat werd een indrukwekkend stukje televisie, uitgezonden op de Amerikaanse zender CBS.

Uiteraard moest daar in RTL Boulevard óók aandacht aan gegeven worden en ik vond dat dan meteen de uitgelezen kans om iets over mijn eigen donkere dagen te vertellen. Niet omdat ik het zo enorm van de daken wilde schreeuwen dat ik het leven af en toe niet meer zie zitten, maar om te laten zien dat er meer is dan het uiterlijke en vaak perfecte plaatje.

Als je namelijk zo’n ogenschijnlijk blij ei bent zoals ik en dan óók nog eens met je snufferd op televisie verschijnt, denken kijkers logischerwijs allerlei dingen over je. Dat doe ik ook bij anderen, zelfs terwijl ik weet dat dingen op de beeldbuis vaker wel dan niet enorm ver van de waarheid weergegeven worden. Dus namen veel mensen klakkeloos aan dat ik een hysterische en altijd vrolijke gozer ben. Een tekenfilmfiguurtje dat non stop op een regenbooglolly aan het zuigen is, dat idee. Omdat ik mijn jeugddroom van televisie maken had uit zien komen en het zelfs verder wist te schoppen dan ik ooit had kunnen denken. Ik begrijp heus dat je eerste gedachte dan is: die jongen heeft het allemaal.

In werkelijkheid heb ik een totaal ander leven, dat vooral draait om mijn fantastische gezin. Omdat ik stukje bij beetje beter probeer te worden en vooralsnog de focus thuis ligt. En ik weet écht heel goed hoeveel geluk ik heb gehad. Elke dag weer prijs ik me gelukkig met het werk wat ik mag doen, dat ik een man en een kind heb die me onvoorwaardelijk steunen. En ondanks die ultieme dankbaarheid en het besef dat de wereld aan mijn voeten ligt, zijn er talloze momenten dat ik niet kan ademhalen. Dat mijn hoofd door gigantische mist niet meer kan nadenken. Dat de spoken uit mijn verleden me net zo lang achterna jagen tot ik verlamd in een hoekje zit te huilen en liever dood wil zijn. Een kant die je níet op televisie ziet.

Bij iedere letter op het toetsenbord viel er een klein stukje ellende van mijn schouders, het moest simpelweg uit mijn systeem.

Elk nadeel heeft overduidelijk zijn voordeel, ik kan momenteel niet anders zeggen. Het onverwachte positieve aan het vertellen van mijn verhaal is toch dat het talloze mensen met dezelfde klachten steun heeft gegeven. En weer anderen die er -gelukkig- niets mee hebben een beetje begrip en hopelijk een hele hoop empathie. Een reactie die ik niet had verwacht toen ik begon met praten en schrijven. Ik weet überhaupt niet wat ik dacht, het was vooral een manier om me uit het diepe zwarte gat te schrijven waar ik af en toe in verstikt raak. Bij iedere letter op het toetsenbord viel er een klein stukje ellende van mijn schouders, het moest simpelweg uit mijn systeem.

De warme en lieve woorden die ik in de dagen na de uitzending op RTL 4 heb mogen ontvangen zijn werkelijk niet te bevatten. Dus aan iedereen die de moeite heeft genomen om me een mailtje te sturen, een appje of een bericht via Instagram: bedankt. De lieve mensen die me -waar dan ook- hebben durven aanspreken op mijn openheid vind ik allemaal super stoer. Het is soms namelijk écht lastig om het aan te snijden en erover te beginnen, maar wel het goede om te doen. Praten helpt weet ik inmiddels. En elke vorm van communicatie sterkt me onwijs in de overtuiging dat ik hiermee door moet gaan.

Er is een heel scala aan briljante mensen, zoals Avicii, die we aan suïcide verloren hebben, gewoon omdat ze het mentaal geen seconde langer trokken. Of omdat ze nooit het achterste van hun tong lieten zien. Uit angst, schaamte of wat voor kronkels het ook waren. En hebben daarmee stuk voor stuk laten zien dat succes en aandacht simpelweg niet genoeg zijn. Het praten over je problemen en je diepste mentale gedachtegangen is verschrikkelijk moeilijk, maar wel de enige mogelijkheid om het te veranderen. Het kan namelijk het verschil maken om iemand te helpen of iemand voor altijd kwijt te raken. En precies om die reden wilde ik het tragische verhaal van Avicii bespreken. Zijn dood is niet meer terug te draaien, maar kan wellicht wél de ogen openen van zoveel mensen om ons heen. Inzien dat iemand niet ‘zomaar’ ten onder gaat aan z’n eigen succes, maar dat er vaak meer aan de hand is.

Plaats reactie