Rouw op je Dak.

R

Wegens omstandigheden zijn wij gesloten. Niet alleen het winkelend publiek trof de A4-tjes op hun plaatselijke V&D-filiaal aan, ook het personeel kreeg die mededeling op exact hetzelfde moment, nou ja een paar minuutjes eerder misschien. Als het telefoontje dat je krijgt nadat een geliefde overleden is. Van de ene op de andere dag is het leven zoals je het misschien niet anders kende voorbij. Veel mensen worden uitgelachen als ze hun hele leven bij hetzelfde bedrijf werken, maar ik heb daar wel respect voor.

Je bent namelijk al die tijd trouw geweest aan één baan. Je bent bij hem gebleven tijdens de vele hoogtepunten, maar ook toen het eventjes iets minder ging. Uiteindelijk was je er nog tot de allerlaatste dag. Tot de deuren definitief niet meer open gingen. Of nou ja, voorlopig niet. Het scenario voor zo’n achtduizend medewerkers van V&D vandaag. Sommige daarvan werkten al vijftig jaar bij het warenhuis. Ik hoorde mensen in het RTL Nieuws vertellen dat ze nog in ontkenning waren. Het was nog niet ingedaald. Logisch. Als je al 47 jaar elke ochtend naar je gezellige V&D fietst en daar de hele dag ronddartelt tussen de klanten, dan is het toch een behoorlijk bittere pil als je ineens spullen staat in te pakken omdat je home away from home binnenkort niet meer bestaat. Na deze week gaat het licht in al die filialen namelijk nooit meer aan. Al is er nog een klein kansje voor een heropening, want aan een doorstart wordt nog steeds gewerkt, zeggen ze.

Maar voor het personeel is het te laat. Zij staan officieel op straat en moeten, mocht het verhaal uiteindelijk goed aflopen, weer opnieuw aangenomen worden. Ook zo’n martelgang: solliciteren voor hetzelfde baantje dat je tot deze week 50, 30 of 10 jaar gedaan hebt. Gênant, pijnlijk, heel erg triest. Dus of we de V&D nou in ons straatbeeld houden of niet, dat maakt nu even niet uit. Ik sta vandaag even stil bij alle medewerkers die in de rouw zijn, om het wegvallen van hun alles. Zoals het hartverscheurende verhaal van Carla in deze bijdrage van Nieuwsuur. Van het dak springen wil ze. Het is dan misschien ‘maar’ werk, voor veel mensen voelt het als een huwelijk. Waarbij je partner na een lange strijd van de ene op de andere dag is opgehouden met ademhalen. En ook al was ie al een behoorlijke tijd ziek, de klap is er niet minder hard door. Sterkte in deze moeilijke tijd.

vend_gesloten

Plaats reactie