Raddraaier.

R

Ook vanavond zou het Rad niet kunnen draaien zonder… Hans van der Togt. Bijna tien jaar groeide een hele generatie op met het bekende spelletje, het kartonnen kermisdecor, de pronte boezem van Leontine Borsato, toen nog Ruiters en het enthousiasme van Hans van der Togt. Iconisch. Het is dan ook niet zo gek dat de beste man tot cultstatus verheven werd, terwijl het privé alleen maar bergafwaarts met hem gegaan is.

Af en toe komt ie eventjes terug uit de vergetelheid, zoals nu weer rondom de terugkeer van het Rad van Fortuin, maar eigenlijk altijd met slecht nieuws. Over zijn drankgebruik, zijn toegenomen omvang of om het gebrek aan carrière. Vallende sterren, daar houden we met elkaar van. Om het bewijs te hebben dat roem vergankelijk is en dat zelfs de groten van de natie keihard op hun smoelwerk kunnen gaan.

Hans van der Togt heeft een combinatie van al die factoren, plus een behoorlijke portie eenzaamheid. Gelukkig heeft hij op zijn bijna zeventigjarige leeftijd nog geen afscheid genomen van zijn zelfspot. In een uniek en verrassend openhartig gesprek met het AD afgelopen weekend vertelt hij eerlijk over zijn extreme drankgebruik, zijn avonden die hij slijt voor de televisie omdat de muren nou eenmaal niet terug praten en de slangenkuil die de televisiewereld is. Hoe een man er van de ene op de andere dag totaal niet meer bij kan horen. Een schrikbarende boodschap, maar wel eentje die klopt als een bus, niet alleen in de televisiewereld trouwens.

Want zoals Hans zijn er veel oude mensen. Heel veel. Die net als de vroegere raddraaier al lekker op tijd beginnen te drinken. Omdat ze niets anders te doen hebben, of omdat ze hun verdriet eventjes willen vergeten. En die, ook net als Hans, hun dagen tot de dood aftellen. Eenzaam, met heel veel stilte en misschien een hondje om zich heen. Mijn gedachten dwalen weer even af naar Hans. Ik hoop oprecht dat hij op zijn oude dag nog iemand tegenkomt die alle letters aan hem kan laten zien. Als hoop voor ons allemaal, vallende en stralende sterren, niemand verdient het ooit om alleen te zijn.

Plaats reactie