Punthoofd.

P

In een vorig leven schreef ik hoogstwaarschijnlijk scripts voor de tekenfilms van Tom & Jerry. De verhalen over de kat en het muisje dat hem werkelijk de héle dag in de weg zit en elkaar gruwelijke dingen aan willen doen lijken namelijk rechtstreeks uit mijn eigen leven gegrepen. Maar in plaats van dat schattige kleine muizenbeest zijn het in dit geval een vreselijk lief kind en een onwijs knuffelbare hond. Die twee maken me namelijk he-le-maal gek. Of nou ja, waarschijnlijk ben ik dat al, zij brengen ‘t  aan de oppervlakte. Al voor dat ik zoonlief om half negen naar school heb gebracht, kruip ik het liefst zelf weer in bed. De zaterdag is daarom meestal nóg erger: het glanzende hoogtepunt wat het begin van de schooldag heet ontbreekt dan namelijk. Zaterdagen zijn lastig voor mij.

Het concept is vrij simpel uit te leggen: iemand zoals ik -die liever niet opstaat en teleurgesteld is als er een nieuwe dag begonnen is – heeft het meeste baat bij een rustige ochtend zonder al te veel ruis en stress. Gedurende de dag trek ik wel weer enigszins bij, maar die eerste paar uur zijn dus de absolute hel. Gooi dus een vierjarig kind en een vier maanden oude puppy in de mix en het gevoel van totale depressiviteit en ellende lonkt. Inclusief het trapgat. Als ik dus een boterham met kaas sta te smeren en er een kind of een hond teveel lawaai maakt (spoiler alert: dat is all the time), is het meestal zo dat ik de kaasschaaf het liefst in mijn pols zie verdwijnen om het zo snel mogelijk voorbij te laten zijn allemaal. Of ik moet me serieus inhouden om mijn hand niet gewoon in de kokend hete pan met eieren te stoppen, minder pijnlijk. En dat is niet het enige, ik doe mijn ogen dicht en spontaan spelen zich er de meest gruwelijke scenario’s af in mijn hoofd.

Als ik een boterham met kaas sta te smeren en er een kind of een hond teveel lawaai maakt, is het meestal zo dat ik de kaasschaaf het liefst in mijn pols zie verdwijnen om het zo snel mogelijk voorbij te laten zijn.

Zo zie ik vrij levendig voor me dat ik de hond in reepjes laat hakken in de snijmachine van de lokale bakkerij. Vergeet het halfje brood, een heel gesneden hond. Veel beter. Of als mijn fijner dan fijne bloedje zich tegen de grond werpt omdat ie zijn zin niet krijgt (of gewoon ademhaalt, dat kan al genoeg zijn), heb ik ‘m aan de binnenkant van mijn ogen al lang aan zijn haren opgepakt, rondgezwaaid door de keuken en met een harde dreun het raam uitgezwiept. Weg ermee. En door. De werkelijke gedachtegang is natuurlijk nog heftiger, maar niet geschikt om op te schrijven. En al helemáál niet om te lachen. Als een soort verdoofde zombie ontploft de mogelijkheid om redelijk na te denken.

Het enige wat me op zo’n moment zou kunnen redden is alleen zijn. Maar ja, met een kind, een hond én ook nog eens een echtgenoot en twee katten die ik in dit verhaal even buiten beschouwing laat, behoort enige me-time niet altíjd tot de mogelijkheden. Dus probeer ik -op een woede-uitbarsting of kleine scheldpartij na- de ochtend zo normaal mogelijk te laten verlopen. Dat betekent dan weer wél dat ik elke irritatie weg moet slikken en mijn grenzen meer en meer verleg. Soms ben ik zó gigantisch over de zeik dat ik bijna moet overgeven van ellende. Waarom is me dan écht een compleet raadsel. En daar word ik dan weer bijzonder verdrietig van, want vooral dat kleine mensje verdient meer dan zo’n ongelukkige papa vind ik.

Goddank wéét ik dan weer wel dat het voorbij trekt. Als een knetterharde regenbui op een zomerse dag zeg maar. Als de onweer is verdwenen en de regen de grond in is getrokken, begint het in mijn hoofd ook weer een beetje op te klaren. Tegen de tijd dat Het Kind ’s middags uit school komt, staat mijn perfecte vader-pet heus wel op. Mocht dat nou een keertje niet lukken dan bieden een goede zonnebril en oordopjes ook prima verzachting. Die eerste om mijn treurige blik te verhullen en die laatste om dat constante hysterisch gegil niet al te hard binnen te laten komen. En het beste nieuws van alles: ook aan zulke dagen komt uiteindelijk echt een einde. Met als positieve noot dat ik dan meestal zo verschrikkelijk moe en uitgeput ben, dat inslapen geen enkel probleem is. Kan ik weer héérlijk dromen over noodlottige en bloederige scenario’s om tijdens het ontbijt in mijn fantasie af te spelen. Nou ja, Tom & Jerry zijn er óók enorm groot mee geworden.

Plaats reactie