Prins wie??!

P

Bescheidenheid siert de mens, dus toen ik een nieuwe naam voor de wederopstanding van mijn website moest verzinnen dacht ik niet lang: Prins Eric moest het worden. En dat is dus níet omdat ik mezelf verheven voel boven het overige volk en ook niet omdat ik mezelf zie als de prins van het universum of iets dergelijks. Nee hoor, gewoon omdat het leuk is. En misschien ook wel een beetje omdat het dan wellicht wat meer opvalt tussen de massa, want zeg nou zelf, bij Prins Eric blijf je misschien toch wat langer hangen. Al is het puur uit irritatie. En dan hebben we nog de laatste en stiekem de échte reden: De Kleine Zeemeermin.

In 1990 (!!!) was dat de allereerste film die ik op mijn allereigenste kinderfeestje in de bioscoop zag. En tot op de dag van vandaag is het m’n lievelings. De magie van de onderwaterwereld, het zwemmen met een vissenstaart en dan natuurlijk dus die Eric, prins Eric. Als klein jongetje vond ik dat ergens al een knapperd, met die grote wenkbrauwen en die gekke rode band om zijn middel. Ja, ik snapte Ariël wel.

Maar goed, het is nu 25 jaar later en ik ben een volwassen man, zeggen ze. Getrouwd met mijn grote liefde Silas en samen met hem en onze zoon/wondertje Stach én poesjes Poekie & Plien vormen we ons gezinnetje. De basis. Mijn passie is televisie en heb het geluk daar ook voor te mogen werken. Mijn ultieme droom die óók in datzelfde jaar 1990, vlak na de start van RTL 4, is ontstaan. Want dat ik een vissenstaart zou krijgen was uitgesloten, maar dat ik bij RTL 4 zou gaan werken stond eigenlijk wel vast. En dat lukte, na behoorlijk wat seizoenen RTL Boulevard en de eerste twee jaar RTL Late Night ben ik nu weer terug bij die eerste. En daar ben ik druk mee, maar toch kriebelt het. Ik wil meer, net als Ariël toen wilde. En dus heb ik deze plek op het machtige internet gemaakt. Om te schrijven, om te delen. Om te laten zien wat ik kan en denk en om dat wellicht via deze weg op meer plaatsen te doen. Als uitlaatklep eigenlijk. En dat allemaal onder die ene naam: Prins Eric. Als constante reminder dat dromen niet alleen in sprookjes uitkomen en dat lang en gelukkig niet altijd het einde van het verhaaltje is…

Plaats reactie