Papa is Hier.

P

Zoonlief speelt alsof zijn leven er vanaf hangt in de modderige en avontuurlijke zandbak op de natuurcamping in een Brabants bos. Het is zomervakantie, wat betekent dat mijn werk even op een laag pitje staat, maar dat mijn hoofd nog steeds overuren draait. Ik houd me afzijdig van de helikopterouders aan de rand van de speeltuin en zit een eindje verderop. Als Het Kind daarom naar me toe komt rennen om iets te vragen, hoor ik mezelf ‘papa is hier’ roepen. Mijn gedachten gaan direct daarna twee kanten op: ‘ben ik hier wel echt?’ en ‘hoe lang dan eigenlijk nog?’.

Mijn hart klopt, dat is duidelijk. En ook met de overige vitale fysieke lichaamsdelen is ogenschijnlijk niks mis. Maar ja, dat al je organen het doen, wil nog niet zeggen dat je leeft. Dat je niet de meeste tijd van de dag doorbrengt met die ene vraag: wanneer stop ik met vechten en gooi ik de handdoek in de ring? Hoe erg kan ik nog doen alsof ik aansta voor mijn gezin, terwijl het me allemaal helemaal niets kan schelen? Hoe lang laat ik mezelf nog kwellen met het idee dat mijn dood niet alleen voor mij een enorme bevrijding is? Papa is hier, maar eigenlijk alleen lijflijk. Mentaal zit ik overduidelijk op een andere verdieping.

Lange tijd heb ik dankzij mijn blije ei-gelaatstrekken en bijbehorende tandpasta-smile de meeste mensen gigantisch voor de gek kunnen houden. Eric de Munck, die gast van televisie, wat zal híj simpelweg gelukkig zijn met zo’n misselijkmakend succesvolle carrière, een prachtig kind en beeldschone echtgenoot. Mijn intense verdriet heb ik lekker voor mezelf gehouden. Dat de hele wereld aan mijn voeten ligt weet ik wel, maar voel het niet. Ik voel niets. Maar mijn zoon voelt dat dan weer wel. Vier en een half is ie pas en ik merk steeds vaker aan hem dat ie doorheeft dat er iets niet klopt. Alsof hij iedere seconde die hij met me heeft opslokt omdat ie denkt dat er niet zo heel erg veel meer komen.

Mijn persoonlijkheid is al jaren ijskoud, laat m’n lichaam dat dan ook maar zijn.

Heel erg ver van de waarheid zit mijn kleine aapje helaas niet. Steeds vaker vul ik mijn dagen met denken aan de dood. Het lijkt me simpelweg prettig. Prettiger dan leven. Zo enorm veel liefde krijgen van de wereld, maar daar niets van binnen kunnen laten komen… het komt me inmiddels écht de strot uit. Mijn persoonlijkheid is al jaren ijskoud, laat m’n lichaam dat dan ook maar zijn. Dat ik daarmee vreselijk veel pijn doe, mijn kind niet op zie groeien en de liefde van mijn leven in de steek laat… het voelt steeds vaker alsof het die eeuwige rust allemaal waard is. Hoe egoïstisch en ziek ook. Want dat is het, ik ben ziek. En dat weet ik.

Dus geef ik heus niet zo enorm makkelijk op en hang ik die strop echt niet meteen aan de deurpost. Ik ga heel hard vechten voor het leven. Ik wil een einde maken aan de duisternis in mijn hoofd. Ik wil onvoorwaardelijk van mijn kind kunnen houden, zonder me kapot te ergeren aan elke beweging die hij maakt. Ik wil een gelijkwaardige partner voor mijn liefje zijn. En ik wil vooral die Afscheidsbrief.doc zo snel mogelijk van mijn Bureaublad de Prullenbak in slepen. Het is tijd dat ellende in mijn hoofd voor altijd stopt, het liefst terwijl mijn hart nog gewoon klopt. En dat papa voor altijd hier is, tot het bejaardenhuis aan toe.

6 reacties

  • Lieve Eric, ik moet hiervan huilen… Om te jenken, in jouw woorden. Je pijn komt enorm bij me binnen. Ik herken een deel ervan en weet hoe klote het is, zacht uitgedrukt. Maar ik weet ook dat het tijdelijk is, dat de zon uiteindelijk ook weer gaat schijnen. Ik hoop dat je hierbij de hulp krijgt die je nodig hebt, voor jezelf én voor iedereen die je lief heeft. Deze wereld heeft jou nodig, you’re perfect! Heel veel liefs

  • Ik hoop echt voor voor je dat die laatste zin werkelijkheid wordt, Eric. En inderdaad: het is ziek zoals je schrijft, jij bent ziek. Ik hoop dat je de hulp vindt die je nodig hebt. Zoals je je zoontje en je echtgenoot beschrijft, lees ik daar zoveel liefde uit! Ook al voel je die door het ziek zijn misschien nu niet lijfelijk, het is er wel. En het ontroert me hoe je erover schrijft. En ja, ik weet ook uit ervaring hoe verschrikkelijk het is als je lichaam ‘uit’ staat en je niets meer voelt, en dat het dan beter lijkt als je maar helemaal uit gaat. Hou vol, alsjeblieft…

  • Hoi Eric, wat vreselijk dat je je zo voelt en zo aan het vechten bent. Mijn advies is dan ook: stop met vechten en accepteer deze gevoelens, hoe moeilijk ook. Pas dan krijg je wat rust en kun je lief zijn voor jezelf, want dat verdien je! Misschien ook een idee om in je blogs over dit onderwerp te verwijzen naar
    De zelfmoordlijn 113 of 113online? Voor de mensen die dit herkennen en die op ideeen worden gebracht. En please als je het ooit allemaal even écht niet meer weet, bel ook daarheen. Doodgaan kan altijd nog en is wel heel definitief! Heel veel sterkte en knap dat je zo open bent. Liefs, Miriam

  • Door knokken lieve schoonzoon. De zon gaat echt weer schijnen. Je man, jullie kind en wij kunnen en willen je niet missen.

    Liefs van ons.❤️❤️❤️❤️

  • Lieve Eric,
    Hier word ik echt even stil van en hoewel ik je de laatste jaren niet gezien (los van de televisie uiteraard) of gesproken heb, wil ik toch een reactie achterlaten. Ik schrik van jouw verhaal; ik ken je inderdaad als die positieve en altijd opgewekte klasgenoot op de School van journalistiek. Wat verschrikkelijk dat jij dat van binnen heel anders voelt en dat je dagelijks zo’n strijd moet leveren. Ik hoop oprecht dat je de juiste hulp vindt en dat je hier uit gaat komen. Dat je je daarna net zo van binnen voelt, als wat je van buiten uitstraalt.
    Lieve Eric, heel veel sterkte.
    Liefs Nellie

  • Hm ja ik herken dit wel. Ik wil mezelf niet bestempelen als in depressie, maar ik denk vaker aan dood dan de gemiddelde persoon. Ik zie mijzelf meer als een oplaadbaar batterijtje. Alles gaat in ups en downs. Bij een volle batterij kan ik de wereld aan, dan voel ik mij minder opgesloten in mijzelf en maak ik leuk contact met anderen, de pest is weer dat de batterij ervan leegloopt, alles is dan zo intens, en mijn leuke ik weer weg ebt. Als de dag al leeg begint dan wordt het een doelloze dag, ik doe wat ik moet doen, maar niks komt binnen, soort zwart gat in het heelal. Ik denk als mensen mijn gedachten konden lezen dat ze dan bang van mij worden, oké dat weet ik wel zeker. Maar ja, ik heb net als jij een gezin. Toen ik nog alleen was, vond ik het leven makkelijker, ik kon mijn gevoel dat nog een beetje uitsmeren over de dag en hoefde ik mij niet vermoeien over emoties van huisgenoten. Nu moet ik die leuke mama zijn, mag ik niet schreeuwen tegen mijn kind dat het gvd van het lichtknopje af moet blijven omdat niks in mij erom gevraagd heeft dat kut knopje aan te raken. Of wel soms? Mijn man verwacht ook het liefst een leuke vrouw. Dood zijn zou in vele opzichten zo veel makkelijker zijn.
    Maar ik zal mezelf geen handje erin helpen, nu niet, morgen niet, nooit. Het gaat mij om kleine momentjes, kleine stukjes leuk leven en niet meer om het geheel. Ik ben nog heel vaak verliefd op mijn kind. Ik krijg nog steeds kippenvel van sommige muziek. De geur van een regenbui op een warme dag. Sneeuw. Zee. Ik heb vreden gesloten met wat ik voel, of eigenlijk met wat ik niet voel. En denk ik ondertussen nog vaak aan mijn eigen uitvaard, tja… je moet nog wat te dromen hebben 😉 .