Open.

O

‘Mensen die hardop gaan lopen uitspreken dat ze dood willen moeten dan misschien ook maar gewoon zelfmoord plegen’… of ‘Kind weghalen en een touw ervoor teruggeven’… Een greep uit de reacties die ik ontving toen ik had besloten om nóg meer met mijn mentale gezondheid en de bijbehorende zelfmoordgedachten naar buiten te treden door een interview aan LINDA. te geven. Een heftige stap, óók voor mijn gezin, maar gezien een aantal van de losgekomen emoties bij andere mensen, wél dubbel en dwars de moeite waard.

Op een moment zoals dit komt het me eigenlijk wel prima uit dat ik emotioneel afgevlakt door het leven stap. Komt er namelijk vrij weinig binnen. Het blijft namelijk een ongelofelijke en onbegrijpelijke conclusie voor mij: dat ik volgens sommige lezers aandacht zou zoeken met zo’n serieus onderwerp als dit. Alsof ik niet ándere manieren zou kunnen verzinnen om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Met een stuk minder zwaarbeladen onderwerp ook nog eens. Als ik dat überhaubt zou willen, want liever begraaf ik me op een gemiddelde dag tussen de lakens. Maar goed, waarschijnlijk hoort ook deze hobbel bij het meer bespreekbaar maken van mentale problemen. En de negatieve reacties vallen in het niet bij de werkelijk talloze harten onder de riem die ik in de afgelopen maanden óók heb mogen ontvangen. Via WhatsApp, via e-mail, via social media en gewoon face to face. Van vreemden tot beste vrienden en van collega’s tot RTL Boulevard-kijkers: iedereen begint erover. Gelukkig maar, want dát was nou juist mijn bedoeling. En nog maar het begin.

Is het dan niet lastig om zomaar ineens over je problemen te praten? Dat het echt bestáát. Natuurlijk is het dat. Het valt niet mee om op kantoor bij de koffieautomaat te staan als een willekeurig iemand je ineens een knuffel geeft en zegt hoe trots ie op je is. Of als heel veel ogen op het schoolplein je aankijken en je precies weet waarom dat is. Heftig voor iemand die heel vaak niet zou willen bestaan, maar toch echt noodzakelijk. Vind ik. Want daarnaast zijn er echt heel veel mensen met dezelfde soort klachten die je ineens als een veilige haven zien om hun problemen mee te delen. Zó gigantisch fijn. Het is hartverwarmend om te merken dat de steun uit alle hoeken en gaten komt stromen, maar óók om te ontdekken dat je niet alleen bent. Informatie die ik heus al wel had, maar het kan geen kwaad om het af en toe ook aan den lijve te ondervinden.

Praten over mijn klachten en angsten vind ik nog steeds moeilijk, ik ben niet voor niets gaan schrijven. Maar hoe bizar is het mensen me bedanken voor het redden van hun leven? Of dat ze eindelijk iemand kennen die hetzelfde ervaart. Het voorkomen of genezen van mijn eigen of andermans klachten kan ik helaas niet, maar ik wil wel open blijven over mijn eigen ervaringen en strubbelingen. Want het mag er zijn, of sterker nog: het is er. Ik ben er. En jij bent er ook. Om dat statement nog wat extra kracht bij te zetten doe ik vandaag -World Mental Health Day- mee aan #IkBenOpen. De allereerste collectieve social media challenge van Nederland met als doel mentale gezondheid bespreekbaar maken. Ook helpen? Plaats dan een foto met een cirkel op je hand online en práát. Of plaats geen foto, maar praat gewoon, dat mag ook. En dan vooral niet alleen vandaag.

Heb jij hulp nodig? Neem dan alsjeblieft contact op met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

Plaats reactie