Oh, Wat Een Jaar!

O

December. De maand waarin de meeste mensen zich door lichtjes worstelen, met veel te veel eten. En drank. In vooral dat laatste ben ik -niet alleen deze maand overigens- een enorme held geworden. De plaatselijke Gall & Gall drijft inmiddels zo’n beetje op mijn wekelijkse bestelling. Geeft niks, maar het moet wel anders. Want ook dáár is december voor: het oude jaar afsluiten en met vol goede moed beginnen aan een nieuwe. Een kersvers decennium in dit geval. Met Dry January in aantocht, om op de eerste dag van februari de fles weer open te trekken. Maar goed, ook ik kijk eerst nog één keer terug naar 2019, het jaar waarin alles anders werd.

Of nou ja, héél enorm anders werd het niet. De hele wereld wist er alleen ineens van. Dat voelde vooral anders en dat was het natuurlijk ook. Niet altijd even makkelijk, want ja, als je eenmaal hebt gezegd dat je wel eens dood wil, denkt de goegemeente dat je ieder moment van de dag van een brug wil springen. Dus óók als ik mezelf wat chagrijnig door de dag worstel nadat ik middenin de nacht wakker ben gemaakt door Het Kind die een glaasje water wilde of simpelweg een echtelijke ruzie achter de rug heb gehad. Echt nooit reden voor suïcide hoor, al heb ik die schijn soms tegen me.

En dan is zo’n laatste dag van het jaar óók de perfecte aanleiding om nog een aantal mensen te bedanken. Zoals mijn moeder en vader, dat ze allebei in mijn leven zijn en óók nog eens op dezelfde plek verschenen dit jaar. Omdat ik het graag wilde. Mijn allerliefste vrienden en collega’s die me níet behandelen als gekke patiënt maar gewoon als diezelfde hysterische Eric als altijd. Mijn psychiater die me elke week een beetje beter probeert te maken én tenslotte mijn allerliefste kind en echtgenoot. Zoonlief omdat ie ondanks mijn af en toe aanwezige woede en onredelijkheid iedere dag van me blijft houden terwijl ik dat zelf niet eens doe. En manlief omdat ie óók in 2019 bij me gebleven is. En dat terwijl ik er toch behoorlijk wat aan gedaan heb om hem weg te jagen. Lees: werkelijk íeder ander was al duizend keer gillend weggerend. Maar hij niet, want hij kan liefde geven. Ook aan iemand die steenkoud is. Dat is dan ook mijn nummer één voornemen voor 2020: meer liefde voor mezelf en daarna voor de rest van de wereld. En minder drinken dus. Al gaat die laatste het waarschijnlijk niet redden, maar die is dan ook het minst belangrijk om vol te houden. Cheers! 🥂

1 reactie

  • Hallo Eric, Mooi geschreven en je hebt een mooi aantal engelen op aarde om je heen en bent er ook een voor velen door zo eerlijk je gevoelens te delen.
    Dit lied zongen we vaak in de pre-klinische tijd in de eerste drie maanden van de A- verpleegkundigenopleiding.
    https://www.youtube.com/watch?v=yM4e8GUP0Cs
    Doe Carin de hartelijke groeten van mij. Ingrid