Not So Happy Meal.

N
Ik ben een zacht ei als het om het verleden gaat. Vroeger was alles beter, dat principe. Ook al weten we inmiddels dat sigaretten echt vrij ongezond zijn, dat voedsel uit pakjes beter vermeden kan worden en dat elke dag rode wijn heus niet goed voor je hart is. Ik probeer me aan te passen en zeker sinds die kleine muis in ons leven is gezonder en bewuster te leven. Maar ja, die M hè? Die grote gele M op die meg hoge paal die uit werkelijk elk kinderzitje te zien is. In mijn kindertijd de ultieme plek van blijheid.

Bijna twee en een half jaar hebben we het volgehouden om níet met Het Kind naar de McDonald’s te gaan. Want het is onnodig en giftig voedsel en net als ontbijten bij IKEA natuurlijk de reinste vorm van zelfkwelling. En als zoonlief niet beter weet, wat mist ie dan eigenlijk? Allemaal duidelijke en volwassen argumenten om het niet, ik herhaal, niet te doen. Maar goed, als je ruim na etenstijd in de auto zit en je zoon “ja papa” als antwoord geeft op de vraag of ie honger heeft, dan ga je voor de bijl. Dus je begrijpt het al, met z’n drietjes lopen we uiteindelijk het restaurant binnen.

Grappige naam eigenlijk, restaurant, want McDonald’s heeft werkelijk alles wat je als enigszins eisen stellende consument niet zou verwachten in een plek om ontspannen te eten. Het stinkt er naar zweet, de vloer is een oneindige bak modder en het enorme aantal mensen aanwezig in een veel te kleine ruimte doet je vermoeden dat je in een varkensstal terecht gekomen bent. Maar ja, het bestellen van je eten aan de counter doet ook wel een beetje varkens bij een trog-achtig aan. Niet in de laatste plaats omdat mensen werkelijk over elkaar heen zouden klimmen om zo snel mogelijk vooraan in de rij te belanden.

Als we uiteindelijk met ons voedsel (ik noem het voor de referentie maar even zo, een dienblad plastic vergif is ook weer zoiets) ons gezellige zithoekje hebben bereikt kan het plezier pas écht beginnen. Mijn eetlust vergaat al snel door het plasje kots wat ik een aantal tafeltjes verderop zie liggen. Al was ik die eigenlijk daarvoor al verloren bij de aanblik van talloze obesitaskinderen met bijbehorende dikke ouders. Zoonlief was na twee kipnuggets al klaar met zijn maaltijd, alsof ie ergens wíst dat ie op kansloze kuikentjes aan het kauwen was. Naar mijn liefje hoefde ik niet eens te kijken om te weten hoe ellendig hij zich voelde. Dat kon overigens ook niet, hij was zo met zijn ogen aan het draaien dat onze blikken elkaar never nooit zouden kruisen.

Is er dan geen enkel hoogtepuntje aan dit avontuur te verzinnen? Of een mooie moraal. Tuurlijk wel! Hoe papa Eric bijvoorbeeld heel stoer de laatste balloon wegkaapte voordat een ander kindje er mee vandoor kon gaan. En dat onze zoon vol trots met diezelfde ballon richting de auto liep. Als een ware prins onderweg naar zijn troon. Omkijken dat deed ie niet, net als zijn vaders niet trouwens. De glans van vroeger is er echt wel af bij die grote M. Al vraag ik me nu oprecht af of die er eigenlijk ooit wel geweest is. Sommige herinneringen zijn beter als herinnering, dit is daar duidelijk een héél goed voorbeeld van.

Plaats reactie