NOStalgie.

N

Het is na zestig jaar nog steeds het best bekeken programma van Nederland: ‎’t NOS Journaal. Een gigantisch feest tijdens dit jubileum is dan ook wel op z’n plaats. Achter de schermen hebben ze waarschijnlijk dan ook een dikke party, met veel drank en anekdotes. Maar de kijker slaan ze niet over dankzij een special, een boek en de terugkeer van de nodige oudgedienden.

Als Maartje van Weegen ’t spits mag afbijten is het meteen duidelijk hoe iconisch het Journaal geweest is en dat op een bepaalde manier nog steeds is, maar anders. Want tijdens die uitzending en alle uitzendingen daarna is de ijzel in Groningen het eerste onderwerp. Ik kan me bijna niet indenken dat de beginnende gladheid van deze winter het in de jaren zeventig en tachtig tot de opening van het Journaal geschopt had. Het moge dan ook duidelijk zijn: het Hart van Nederland-effect is voelbaar, ook voor de oud-anchors. Maar dat is dan ook het enige, Maartje blijft Maartje van de NOS, Henny Stoel is nog steeds alleen maar Henny Stoel de nieuwslezer‎ en ook bij Noraly Beyer valt geen spoor van haar eigen persoonlijkheid te ontdekken.

En dat is toch wel de kracht van het NOS Journaal anno 2016. De presentatoren zijn meer dan alleen maar pratende poppen. Ze hebben een leven buiten het Journaal en laten dat gelukkig meer aan de kijker thuis zien. Dat moet ook wel, want behalve de opkomst van RTL Nieuws en Hart van Nederland is de samenleving ook gewoon losser en informeler van aard, waarom zou degene die je elke avond op de hoogte brengt van het laatste nieuws dat dan niet zijn? ‎Een goede zet, al mag er wat mij betreft iets minder non-nieuws in het Journaal en wellicht iets meer buitenlandse verhalen. Gelukkig hebben ze minstens nog zestig jaar om daaraan te werken, dus ik heb alle hoop. Gefeliciteerd allemaal, jullie zijn nog steeds ’t allerbeste.

Plaats reactie