No Reason.

N

Regenbogen en roze. Ik ben er al zo lang ik me kan herinneren dol op en denk er stiekem best vaak over na hoe mijn jeugd er uit had gezien als de dames van K3 er al waren geweest toen ik opgroeide en niet pas twintig jaar geleden mijn leven binnenstapten. Hoewel, ik heb er sinds mijn zestiende toch behoorlijk van genoten. Nog steeds eigenlijk. En tegenwoordig gaat dat weer zonder bijbehorende schaamte, aangezien zoonlief er óók geen genoeg van kan krijgen. Dus zet ik het met liefde non-stop voor mij, eh hem, aan.

Tussen het shuffle-standje van Spotify vol kauwgomballenmuziek viel me ineens het redelijk nieuwe liedje Mooier dan je denkt op. Zonder hysterische beats. Zonder gegil en geschreeuw. Een klein en puur nummer met teksten als ‘soms vraag je laat op de avond waar het allemaal naartoe gaat, maar het komt wel goed’. En met als conclusie dat de wereld veel mooier is dan je denkt en iemand brengt je binnen uit de kou. En als je jezelf in het liedje herkent is ie voor jou. Nou lieve dames van K3: ik herken me erin. Dat het wel goedkomt geloof ik niet helemaal, maar ik vind het wel lief. Plus een goed signaal voor de massa’s kinderen die luisteren: het hóeft niet altijd perfect te zijn.

Aan de andere kant van dat spectrum staat de Netflix-serie 13 Reasons Why. Een serie die prachtig in beeld brengt hoe we elkaar letterlijk naar de afgrond kunnen helpen. Of in dit geval een badkuip waarin de hoofdpersoon haar polsen doorsnijdt en een bloederige dood tegemoet gaat. Enorm expliciet in beeld gebracht. Vervolgens zien we ook hoe haar familie omgaat met haar zelfdoding en zien we het steeds verder groeiende schuldgevoel van de mensen om haar heen. Heftig, intens en in your face. En dat is toch hoe een zelfdoding is. Dus wat dat betreft: goed gedaan vind ik.

Maar niets daarvan: binnen no-time stonden gillende moeders en belangenorganisaties in de rij om de serie volledig af te slachten. 13 Reasons Why zou niet alleen kopieergedrag in de hand werken, het was óók onverantwoord om jongeren te laten zien dat een einde maken aan je leven een uitweg is. Alsof het niet bestaat als je het niet laat zien. Typisch Amerikaans, net als seks: nóóit over praten, maar de tienerzwangerschappen stoppen nooit. We zijn inmiddels twee jaar later en Netflix heeft lang gestreden, maar is nu toch voor de bijl gegaan. De bloederige zelfmoordscène is niet meer. Verwijderd.

Volgens de streamingreus komt de dialoog óók wel op gang zonder de expliciete beelden. Dat denk ik ook, maar het was juist zo bijzonder dat ze het wél lieten zien. Hoe intens het is. Hoe ver iemand heen moet zijn om zichzelf zo enorm veel pijn te kunnen en willen doen. En hoe je er uiteindelijk helemaal alleen voor staat, wat iemand ook zegt. De beelden kwamen enorm bij me binnen en dat is best bijzonder voor iemand die vrijwel nooit iets voelt. Het gaf een compleet beeld. Niet halfslachtig, maar álles. En dat was vernieuwend voor een mainstream serie.

Ik mocht er kort mijn zegje over doen in RTL Boulevard. Over de serie en de stap van Netflix dan. Want dat de bewuste scène me ooit heeft afgeschrokken om mijn polsen door te snijden heb ik maar even achterwege gelaten. En dat het mij persoonlijk heeft doen beseffen dat ik niet langer zonder hulp met het spook in mijn hoofd kon blijven rondlopen ook. Dat moment komt wel een keertje. Dan sleep ik ook mensen binnen uit de kou. Tot die tijd moet je het nog even zelf blijven doen. En doe dan vooral ook: de wereld ís namelijk echt veel mooier dan je denkt.

 

1 reactie