Niet Normaal.

N

Van ‘iederéén heeft last van stress’ en ‘iederéén maakt zich zorgen’ tot ‘iedereen voelt zich wel eens down tot ‘neem gewoon wat vitamines en je voelt je vast beter’, ik heb al heel vaak gehoord: ‘hoe jij je voelt is normaal’… Terwijl ik me toch heel vaak niet echt normaal voel. Ik vraag me af of echt bij iederéén een enorme gedachtestroom kan ontstaan van een minuscule aanleiding. Of dat de meest simpele tegenslag kan ontaarden in een hele middag huilend in bed liggen. Want als de hele wereld zoveel druk en stress ervaart, waarom kunnen zij er dan zoveel beter mee omgaan dan ik? En als dit gevoel normaal is en altijd zal blijven bestaan, hoe moet je daar dan verder mee? Ik geloof dan ook niet dat ik écht normaal ben, als dat al iets is. Want eigenlijk geloof ik überhaupt niet in het woord normaal.

Ik snap best dat om een beetje steun te bieden in donkere dagen het woord ‘normaal’ al snel valt. Het geeft je namelijk het gevoel er niet alleen voor te staan, wat je toch héél vaak wel bent, eenzaam. Maar in het geval van mentale gezondheid is ‘normaal’ wellicht een eng woord. Want als er niets aan de hand is en je gewoon ‘normaal’ bent, dan doe je er niks aan. Want waarom werken aan iets dat niet eens kapot is? De dialoog over psychische problemen moet dus wél normaal worden, maar de verschijnselen niet. Ik geloof namelijk niet dat de problemen die daarbij komen kijken niet als de norm gezien moeten worden. En dat we toch moet streven naar beter dan dat. Niet beter worden, maar je soms beter vóelen. That would be nice.

Stiekem kwam ik het liefst mijn bed niet uit en wilde ik de feestdagen doorbrengen met Shonda Rhimes en al haar seizoenen Grey’s Anatomy. Zo min mogelijk mensen zien, weg van het licht. Best een lastige opgave tijdens kerst.

Zo komt Kerstmis er weer bijna aan. Vroeger was ik er dol op, maar afgelopen jaar kostte het me verschrikkelijk veel moeite om er te zijn voor m’n gezin. Netjes aankleden en lekker eten. Stiekem kwam ik het liefst mijn bed niet uit en wilde ik de feestdagen doorbrengen met Shonda Rhimes en al haar seizoenen Grey’s Anatomy. Zo min mogelijk mensen zien, weg van het licht. Best een lastige opgave tijdens kerst. Deze editie ga ik er maar weer gewoon voor: onder de mensen komen, de verplichte nummertjes afwerken en plezier maken. Geen idee hoe het gaat zijn, maar ik hoop vooral op een stukje begrip en rust van de mensen om me heen. Omdat het óók voor mij soms wennen is. En een proces van stapjes. Een soort revalidatie zeg maar, met af en toe een terugval.

Dat is denk ik de belangrijkste boodschap van het gesprek rondom mentale struggles. Iedereen is sowieso al anders en elk verhaal ook. Maar elkaar proberen te begrijpen, ook al snap je er geen sikkepit van wat er zich achter iemands ogen afspeelt. Voor mensen die nog nooit suïcidale gedachten hebben gehad, zijn die soms ondoorgrondelijk. Dat snap ik. En gelukkig maar. Het idee dat sterven oprecht beter klinkt dan verder leven is voor veel mensen iets wat compleet tegen hun natuur ingaat. Logisch. Hun ‘normaal’ is totáál anders dan het mijne. Maar ik ben blij voor ze, gun ze de wereld. En ik ga ondertussen gewoon mijn eigen gevecht aan, want waar ik soms tegenaan loop is niet normaal, maar ik weet inmiddels wél dat ik zeker niet de enige ben.

1 reactie

  • Iedereen heeft een handleiding, lieve Eric. En bij de ene is die nét iets ingewikkelder dan bij de andere. Normaal of niet normaal, vind ik geen juiste woordkeuze. Jij bent gewoon Eric, met jouw handleiding en ik ben Karolien, met mijn handleiding en iedereen heeft dat. Ik hoop inderdaad dat de mensen waar je dichtbij staat in de komende periode maar zeker ook daarna proberen jou te begrijpen of alleszins te respecteren en ik wens je een rustige kerstperiode toe.
    Liefs, Karolien.
    PS: Ik vind dit heel moedig van jou en ik heb je altijd ‘een toffe pee’ gevonden, zoals wij dat zeggen. Je weet dat je mijn steun hebt.