Liefde is Overal.

L

De herfst is aangebroken. Agendatechnisch gezien nog niet officieel winter, maar zo voelt het voor mij wel. Want terwijl de eerste nachtelijke vorst zijn intrede doet, vormt zich een extra laagje ijs rondom mijn toch al redelijk koude hart. Geluiden komen nét een stukje harder binnen, ik heb nóg een stukje minder aandacht voor de hond en zoonlief werkt me íets sneller op m’n zenuwen dan in de zomer. Lang verhaal kort: de donkere dagen voor Kerst neem ik nogal letterlijk en ruim: het licht is meestal uit en alles is me zo’n beetje teveel. Goddank voor de twee halen één betalen-deals bij Gall & Gall.

Maar ja, er moet gewerkt worden. En naar school gefietst. En een lapje over het aanrecht gehaald worden. De zon komt elke dag weer gewoon op en het leven gaat -dat houd ik mezelf maar steeds weer voor- toch door. Goddank heb ik elke ochtend weer een wandelende wekker die me tot leven wekt: Het Kind is nogal van het vroege opstaan en dus heb ik voor de zon opgekomen is elke dag vrij vroeg door dat de nieuwe ochtend aangebroken is. En ook al héb ik dan geen zin om op te staan, ik doe het toch, want soms moet je nou eenmaal dingen doen die je niet wilt of niet leuk zijn: een handige les om zo vroeg mogelijk in je leven te leren.

Bij onze vijfjarige zoon proberen we dat mantra óók alvast in zijn hersentjes te printen. En dus kwam daar het moment dat ik had geregeld dat we de meisjes van K3 mochten ontmoeten, voorafgaand aan een concert waar hij (en ik stiekem ook) al maanden naar uitkeek. Niets moest hij er van weten. Dat het best bijzonder was, dat het ook maar gewoon drie meisjes waren, het boeide allemaal niets: “ik wil het gewoon niet papa”, was zijn antwoord toen we hem vertelden dat ie ze in de ogen ging kijken. Uiteindelijk volgt er dan een gesprek, waarbij al vrij snel de conclusie kwam dat ie zich netjes zou  gedragen, een handje zou geven en heus wel zou vertellen dat Oma’s Aan de Top zijn lievelingsliedje is. Een moment dat zich opbouwt naar een climax en waar ie zich dan fantastisch doorheen slaat. Heel angstig, maar wél hartstikke stoer een high five geeft aan alle drie de meisjes. Dan ontplof ik van trots en denk: the kid is gonna be allright. Net als ik trouwens.

Een lesje dat ik mezelf óók best zou kunnen leren: alles komt goed. Ook op de dagen dat alles donker en koud lijkt, dat mijn woede de overhand krijgt en ik dingen stuk wil maken. Dat ik na een geweldig leuke dag bij K3 ineens in mijn schulp kruip, niemand wil zien en mijn hart bijna bevriest van kilheid. Ook op dat soort momenten moet ik eigenlijk in mijn hoofd blijven prenten dat het een tijdelijk gevoel is. Dat de kou verdwijnt en de liefde terugkeert. Want als ik één ding van de K3-meisjes heb geleerd is het dat: Liefde is Overal. Zelfs als je het eventjes -of misschien ietsje langer- niet voelt. ❄️❤️

Plaats reactie