La Vie.

L

1992. Mijn allereerste kennismaking met Parijs is als ik met mijn ouders en broertje op reis ga. Ik ben dan bijna tien jaar oud. Begrijp me niet verkeerd, cultuur was er toen niet bij. De bestemming was Disneyland Parijs, waarvan de verf toen nog nat was. Een sprookjesreis dus. Met alleen maar blije mensen, genietend van het leven.

1998. Vijftien jaar ben ik inmiddels. Mijn oom is net veel te vroeg aan een hartstilstand overleden. De hele familie is in alle staten, ik ga op studiereis naar Parijs. Om er eventjes uit te zijn. En dat ben ik ook. Met mijn klasgenoten en hyperenthousiaste leraressen Frans leer ik Parijs kennen. Sprankelend, cultureel, beeldschoon. In restaurantjes en in clubs overal mensen die hun leven leiden.

2014. Mijn voorlopig laatste keer Parijs. Met mijn echtgenoot. Voor de allereerste keer daadwerkelijk met iemand samen in de stad der liefde. Lekker snel met de Thalys. Maar bij aankomst ontdek ik dat het Parijs niet meer het Parijs is van vroeger. Nog voordat ik een boulangerie zie, heb ik al een soldaat in het vizier. En nog eentje. Allebei met grote geweren over hun schouder. Het zullen de eersten van velen zijn. Parijs is bang geworden. Maar de eettentjes puilen nog steeds uit en ik zie verliefde mensen. Overal.

2015. Voor de derde keer in één jaar tijd is Parijs in het hart getroffen door terrorisme. Zijn er onschuldige slachtoffers gevallen en zijn levens om zeep geholpen. Ik neem de beelden ademloos in me op en hoor het ene gruwelijke feit na het andere. Restaurants zijn kapotgeschoten, een concert is onderbroken voor een massamoord en ook het voetbalstadion van Parijs kent inmiddels kogelgaten. Het aantal dodelijke slachtoffers loopt nog steeds op.

Maar er valt inmiddels weer een avond en de restaurants lopen weer vol. Op pleinen komen mensen samen om slachtoffers te herdenken. En om te leven. Want dat moeten we met z’n allen niet vergeten: La Vie. Vreselijke dingen gebeuren, die moeten we bestrijden, maar niet ons leven laten bepalen. Daar is het namelijk echt veel te kort voor. Blijkt nu maar weer eens. Leef. En maak er het beste van, al is het maar voor de mensen die dat niet meer kunnen.

Plaats reactie