Kijk een Koe.

K
Om volledig tot de essentie en de kern van dit verhaaltje te komen, is het wenselijk om deze bloemlezing uit het dagboek van mijn moeder te lezen. In 2001 kreeg 9/11 een heftigere betekenis, maar voor de aanslag op de Twin Towers was daar dinsdag 11 september 1984. Ik was anderhalf. ‘Er is iets vreselijks gebeurd, vanmorgen op de markt ben jij je hondje verloren. Afschuwelijk!’, valt er te lezen in het dagboek. ‘Ik hoop dat je er een beetje overheen komt, anders zet ik een advertentie in de krant. Zoiets van: wie heeft er een klein pluche hondje met flaporen gevonden? Onze zoon is ontroostbaar zonder dat hondje. Dat klinkt heel dramatisch, maar ik vind het zó zielig voor je’, staat er verderop. Twee dagen later is het leed nog niet voorbij, want het schrijfsel op 13 september luidt: ‘Je mist je hondje nog steeds. Het is al wel wat minder, maar je huilt jezelf nog steeds in slaap.’

Bewust kan ik me de liefde tussen mij en dit verloren hondje niet meer herinneren. Maar het verhaal ken ik wel, het is me namelijk in mijn jeugd zo’n beetje jaarlijks in geuren en kleuren voorgedragen. Volgens mij heeft het verlies oprecht veel indruk op mijn ouders gemaakt. Dolblij was ik dan ook dat onze zoon zich, ondanks een overvloed aan knuffels, niet aan één exemplaar heeft gehecht. De ene dag was het ’t konijn, de dag erna de olifant en dan weer de krokodil die vastgeklemd tussen zijn handjes mee naar dromenland ging.

Maar ineens was daar De Koe. Of ‘koelie’, zoals ons 2,5-jarige hummeltje haar liefkozend noemt. Terugkijkend op foto’s van afgelopen weken is het beest overal. Een niet heel bijzondere knuffel van een koe, ook écht zo’n boerderijmodelletje, alsof ze rechtstreeks uit de wei is komen lopen. Persoonlijk had ik één van de hippe, met perfectie door de papa’s aangeschafte knuffels genomen, maar zoonlief niet, die heeft de met AH-dierenpunten gespaarde koe van oma gebombardeerd tot beste vriendinnetje. Hij slaapt met het beest, praat tegen het beest en in momenten van extreem verdriet roept meneer maar om één ding: KOE-LIE!

Schattig natuurlijk, maar naast de angst dat ons wondertje een ziekte krijgt, of een ongeluk, of wat voor ander leed dan ook, maak ik me nu dus ook zorgen over dat die verrekte koe kwijt gaat raken, en dat er een 11 september 1984 all over again plaats gaat vinden. Dus De Koe mag niet het huis uit, was de regel. Leuk bedacht, maar tijdens het logeren gaat het ding mee. En ook naar het kinderdagverblijf was De Koe onlangs een onmisbare accessoire voor zoonlief. Met bonzend hart belde ik die avond vanuit de auto naar mijn liefje met de vraag of ‘ie er aan gedacht had om ‘koelie’ mee terug te nemen naar huis. Nee dus. Aan de binnenkant van mijn ogen zag ik ineens die ontroostbare mij op de markt voor me, dus ik ging met gierende banden naar dat kinderdagverblijf toe.

“Ik kom voor de koe”, zeg ik tegen de leidster. En in plaats van dat ze me aankijkt alsof ik volslagen gek geworden ben, zegt ze: “Och ja, tuurlijk, neem maar snel mee”.  Logisch ook, ik ben natuurlijk de duizendste met dit verhaal en zeker niet de laatste. Met glinsterende oogjes ontvangt zoonlief De Koe en is de wereld mooi. Ik kom op adem en besluit dat ‘koelie’ vanaf dat moment in de stal blijft.

Plaats reactie