Keeping Up With Cas.

K

Mijn man wilde al een hond sinds de eerste dag dat ik hem in zijn ogen keek. Dus eigenlijk is het wonderlijk dat ik het überhaubt tien jaar zonder heb kunnen volhouden. Maar toen zoonlief óók niet kon stoppen met praten over een puppy kon ik m’n kop niet langer in het zand steken. En dus is ons gezinnetje uitgebreid met een nieuw lid: Cas. Geheel volgens de nieuwste trend een labradoodle. Ruim acht weken oud.

En je zou denken dat met al die jaren mentale voorbereiding (en een bijna vijfjarige zoon in huis) ik dan ook daadwerkelijk klaar zou zijn voor het in leven houden van wéér zo’n klein mormel. Niet dus. Want terwijl ik dacht dat de zoektocht naar een geschikte hond er eentje van maanden zou worden, had het universum ook deze keer iets anders voor me in petto. “U heeft geluk, we hebben nét een annulering ontvangen”, hoorde ik van de fokker van deze uiterst gewilde hondjes aan de telefoon. Natuurlijk. Twee en een halve week na dat bewuste belletje draait ons huishouden volledig om het wel en wee van Cas. Een naam die niet de eerste keuze was, zoonlief Stach kwam er als derde mee op de proppen, nadat ‘Stach’ en ‘Oma’ vakkundig door ons weggevetood waren.

Alsof ons leven niet al ingewikkeld genoeg was, behoren het constante watchen van het plas- en poepgedrag van Cas, het voorkomen van de totale vernietiging van alle belangrijke spullen in ons huis en het tegelijkertijd niet verwaarlozen van ons kind als extra puntjes bij mijn takenpakket. En dat is heus géén gemakkelijke opgave voor iemand die diep in zijn hart het allerliefste als een zombie voor zich uit zit te staren naar een willekeurig scherm. Een televisie, iPad of laptop: het is me in principe om het even, als de hele wereld me maar met rust laat.

Gelukkig krijg je er wél enorm veel voor terug. Een harige en ultiem zachte pluizenbol die op de wereld gezet lijkt te zijn om mijn ijzige hart te ontdooien en me het gevoel moet geven niet voor niets elke ochtend uit bed te stappen. Dat ik het arme beest voorlopig enkel nog zie als wandelende stofmagneet met als enige voordeel de mogelijkheid tot het dragen van al mijn beeldige paren sokken omdat ik zo’n vijf keer per dag in een plasje van hem sta is dan ook een klein detail. Ik heb waarschijnlijk nog plus minus veertien jaar om aan hem te wennen. Het zal me benieuwen of dat gevoel of mijn overlijden zich als eerste zal aandienen. Ik gok zelf op dat laatste, maar sta open voor het bewandelen van een ander pad. Met altijd voldoende poepzakjes in mijn binnenzak uiteraard.

Foto’s: Silas Kapel

Plaats reactie