Ikke, Ikke, Ikke.

I

Een beetje narcist zijn we allemaal. Gelukkig maar, want jezelf en je eigenwaarde af en toe behoorlijk omhoog halen kan nooit kwaad. Maar wat als je eigen ego zó enorm naar grote hoogten stijgt dat je realiteitszin enigszins uit het oog verliest? Dan heb je een probleem. En niet alleen jij, vooral voor de mensen om je heen is het dan afzien.

En ook dit is weer een lastige spagaat om je in te begeven kan ik uit eigen ervaring vertellen. Want waar ik in mijn specifieke geval dagen ken waarop ik absoluut mijn bed niet uit kan komen, zijn er ook momenten dat ik me de koning van de wereld voel. Alleen dan doemt er weer een ander probleem op: er moet dan werkelijk níets misgaan, want elke tegenslag maakt een soort monster in me los waar de honden absoluut geen brood van lusten. Of het nou een willekeurige weggebruiker is of mijn liefje die is tegen me zegt wat me niet aanstaat: aan mij zal het nooit liggen en die ander moet kapot. Zo ervaar ik het in ieder geval, gelukkig kan ik dat gevoel meestal onderdrukken. Alleen in het verkeer vlieg ik nogal eens écht uit de bocht als ik achter het stuur zit.

Voor anderen kan het ogen alsof ik me als superieure en arrogante kwal gedraag. Denkend dat ik mezelf beter voel tegenover andere mensen. En ergste is: zo gedraag ik me dan ook. Niet omdat ik het werkelijk zo voel, maar omdat ik alles op alles zet om mijn minachting voor mezelf en de bijbehorende onzekerheid zo diep mogelijk wil verstoppen. En in dat proces is er vervolgens geen ruimte meer voor een ander, waardoor ik óók nog eens als egoïstische zak uit de hoek kom, omdat ik niet naar iemand kan luisteren of daar oprechte interesse in kan tonen. En als ik daar dan vervolgens op aangesproken word dan is de kans op een enorme woede-uitbarsting toch wel zo’n honderd procent.

Als ik mijn narcistische gedrag dan na een paar dagen weer onder ogen zie en me zo gigantisch heeft vermoeid dat ik het liefst depressief in bed ga liggen is het cirkeltje weer ouderwets rond en probeer ik mijn wonden te likken. Een redelijk eenzaam proces, omdat je niet alleen jezelf kwetst, maar door geen rekening te houden met anderen óók veel mensen om je heen. Een hardnekkig trekje om van af te komen, maar ook daar vecht ik elke dag weer een stukje harder voor.

2 reacties

Laat een reactie achter op Kelly Annuleer reactie

  • Jeetje Eric. Door jouw post op FB refererende naar jouw vaderdag-blog ben ik op je website terecht gekomen en lees ik jouw andere blogs.

    Wat een mooi geschreven en goede uitleg. Ik kan je echt volgen.
    Vaak heb ik/wij ons afgevraagd wat er in jou omgaat. Netzoals menig ander, zoals je schrijft. Dus dit is heel verhelderend. Puur. Eerlijk en ik stel mij zo voor, ook bevrijdend.
    Heftig het herkennen en erkennen van een depressie en bijbehorende verdedigingsmechanismen.

    Mijn goedkeuring heb je niet nodig, maar e ik heb veel respect voor de strijd die je nu steeds met jezelf voert. Dat is geen kattenpis! <3

  • Lieve Eric, helemaal eens met de reactie van Kelly! Respect voor je strijd. Hang in there,son! Je weet het hè, ik ben er altijd voor je!!