Het Roze Jurkje.

H

“Ik heb nog wel ergens een roze glitterjurkje liggen, echt perfect voor Stach”, zegt mijn collega op een dag. Hartstikke lief, maar niet dírect de woorden waar je op zit te wachten als het over je vierjarige zoon gaat, ben ik dan toch eerlijk in. Maar ze had natúúrlijk gelijk: hij was er gigantisch blij mee en het stond hem ook nog eens beeldig. Niet gek overigens, want het jurkje paste perfect in het palet met zijn roze schoenen en zijn discoroze slaapkamermuren. Roze is zonder enige twijfel z’n lievelingskleur.

Met twee vaders had het me heus niet hoeven te verbazen dat onze zoon helemaal weg zou zijn van roze spulletjes. Of van haarclipjes en lippenstift. Het was gekker geweest als ie een Ajax-supportende kleuter met opgeschoren haar was geworden. Maar toch komt dat verschrikkelijke gevoel van vroeger weer bovendrijven: schaamte. Geen seconde voor mijn zoon uiteraard, dat is mijn alles, maar voor mij. Bang dat ze denken dat ik ‘m homo heb gemaakt. Of dat we een bepaalde levensstijl door zijn strot proberen te duwen. Voordat ik het me goed en wel besef, nemen er in mijn hoofd allerlei scenario’s de overhand, waarbij ik andere ouders zie gruwelen bij onze denkbeeldige roze boa-party aan de keukentafel. Complete waanzin natuurlijk, maar tóch spelen ze steeds weer op. Net als vroeger, toen ik zelf bang was om een meisjesachtige jongen te zijn. Sterker nog: ik dat wás ik ook. Niks mis mee.

Voordat ik het me goed en wel besef, nemen er in mijn hoofd allerlei scenario’s de overhand, waarbij ik andere ouders zie gruwelen bij onze denkbeeldige roze boa-party aan de keukentafel.

Maar zo kwam het dus dat ik op die bewuste ochtend waarbij ik beneden denderde en Stach helemaal klaar voor school zag staan -inclusief zijn roze jurkje- de woorden: “die gaat niet aan naar school toch?”, als vanzelfsprekend uit mijn mond liet floepen. Het beteuterde gezicht van zoonlief in combinatie met het briesende gelaat van mijn echtgenoot deed me al snel beseffen dat ik het niet gedroomd had en dus kwam ik snel terug op de aarde en zei: “je ziet er prachtig uit aapje”, schoof als kers op de taart een clipje met lieveheersbeestjes in zijn haar en stapte met hem op de fiets naar zijn kleine schooltje op het platteland.

Glinsterend vol trots stapte hij het lokaal binnen met zijn roze jurk wapperend in het zonlicht. Niks schaamte. Niets van vooringenomen rollenpatroon. Gewoon het volgen van je hart en schijt hebben aan iedereen. De juf vond het natuurlijk prachtig en met de mededeling dat ie ‘m de hele dag aan mocht houden, liet ik hem achter. Zonder enig gevoel van schaamte of ander ongemak. In de auto liet ik een klein traantje lopen, want tering wat een fijn joch hebben we toch gekregen. Snel weggeveegd uiteraard, want huilen is voor mietjes.

Plaats reactie