Herfstvakantie.

H

Als je iets niet hebt, dan snak je ernaar. Soms knaagt het dan zo aan je dat je er niet fatsoenlijk door kunt functioneren. Maar als datgene wat je altijd wilde er dan ineens de hele tijd is, moet je daar toch een behoorlijke omschakeling voor maken. Om het concreet te maken: ik zit al maanden te klagen dat ik mijn zoon veel te weinig zie. En dit is de zevende dag dat ik 24 uur per dag om hem heen ben, en eerlijk is eerlijk: het is veel. Niet alleen omdat het me nog wat tijd kost om de werkstress van me af te schudden, maar ook om de modus ‘vader’ ineens de hele dag aan te hebben staan.

Een boekje voorlezen aan het einde van de dag lukt me nog wel. Of ’s morgens vroeg zeggen dat je van hem houdt en snel weer terugkomt: een eitje. Maar dag in dag uit zorgen dat je zoon van 2 een leuk ventje blijft in plaats van een verwende tiran, is toch wel wat anders. Zo haat ik bijvoorbeeld conflicten. Vind ik niets. Maar ja, er zijn op een dag nogal wat conflicten met een peuter. Want zijn brood netjes opeten, zijn luier laten verwisselen als ik het zeg, zijn laarzen aantrekken als ik daar om vraag of nergens aanzitten in de supermarkt gaat niet zonder tegensputteren. En waar mijn lief het orders geven aan onze zoon tot perfectie in de vingers heeft, maak ik nog steeds de klassieke fout om mijn zin door te willen drijven, tot woede en frustratie van zoonlief uiteraard. Als het niet zo ellendig zou zijn, kun je het als vermakelijk opvatten dat een kind van 2 en een volwassen man die dénkt als een kind van 2, met elkaar discussiëren over boterhamkorstjes.

Maar goed, het levert ook wel nieuwe inzichten op hoor, een hele week op elkaars lip zitten tijdens de herfstvakantie. Zo weet ik inmiddels dat onze zoon een diepgeworteld ontzag heeft voor mijn echtgenoot. Hij is het misschien niet altijd met zijn vader eens, maar ergens weet ie dat Silas het beste met hem voor heeft, dus doet ie het uiteindelijk maar gewoon. Bij papa Eric is het anders. Mij behandelt hij het liefst als een voetveeg/huissloof/persoonlijke assistent. Eigenlijk ben ik er vooral om hem te helpen bij pijn, honger of verveling. En tsja, dat is in zijn belevingswereld natuurlijk al twee jaar zo, dus áls ik dan ineens streng uit de hoek kom is dat best schrikken voor het kind. Met huilbuien en andersoortige drama’s tot gevolg.

Ik heb na deze vakantie een nieuwe taak op de bucketlist des levens staan: het gelijktrekken der vaders. Het zijn van de fun daddy klinkt misschien leuk, en dat is het stiekem ook wel. Voor eventjes. Maar als het erop aankomt wil ik niet zijn beste vriend zijn, maar een keigoede vader. Een vader waar je niet alleen met de Duplo méé kunt bouwen, maar vooral óp kunt bouwen.

Plaats reactie