Get A Life.

G

Je hebt late avonden en vroege ochtenden. En deadlines. Gooi daarbij een hele rits aan e-mails en whatappjes in de mix. Dan voeg je nog het woon-werkverkeer aan de brei toe en uiteraard het checken van social media en óók nog eens zorgen dat je man en kind niet totaal verwaarloosd door het leven stappen. Voilà: ik heb je zojuist helemaal gratis het recept gegeven voor een bestaan waarin je volledig aan jezelf voorbij gaat. En tóch het niet-correcte gevoel krijgt dat je alles uit je dag gehaald hebt. Lekker op de automatische piloot. Maar hoe nuttig ook, dat is op zich niet écht waar je voor zou moeten leven. Vind ik tegenwoordig. Al was dat ooit echt anders.

Sinds mijn tweeëntwintigste ben ik eigenlijk fulltime aan het werk geweest met maar één gedachte, of eigenlijk drie: doorgaan, doorgaan en doorgaan. Want mijn werk is mijn passie, dus waarom zou ik meer willen? Ook toen ik mezelf afvroeg wat mijn passies, talent en inspiratie waren kwam ik weer bij werk uit, op zich geen slechte gedachtegang, maar ik vond toch dat er méér in het leven moest zijn dan enkel het najagen van je dromen en het elke seconde van de dag bezig zijn met je werk. En dus ging het roer ouderwets om.

Omdat ik me gelukkig mag prijzen met een vrij beperkt interessegebied was mijn keuze om te ontspannen makkelijk: het elimineren van de zogenaamde time thieves was al voldoende. Dat betekent de iPhone op vliegtuigmodus op de momenten dat ik 1.) met mijn man of kind ben 2.) het tijd is voor mezelf of 3.) als ik wél met werk bezig ben en het me irriteert. Een prima move, want  ik zal je een geheimpje vertellen: de wereld vergaat daar niet van. Maar écht niet. En dat hijgerige gevoel dat je totáál achter de feiten aanloopt en bang bent om dingen te missen? Dat verdwijnt uiteindelijk als sneeuw voor de zon. Want je loopt soms achter de feiten aan en je mist dingen, maar who cares? Het in één dag kijken van de nieuwe serie met Christina Applegate op Netflix is óók belangrijk voor je ziel. Daar kan wat mij betreft geen feestje op borrel tegenop.

‘Maar Eric, wat bekijk je het toch zwart-wit’, ik hoor het je denken. En dat klopt ook. Werk is er altijd. Verantwoordelijkheden ook. Daarom is het prima om af en toe flink op je bek te gaan en dan weer op te staan. Dan heb je namelijk pas écht het gevoel dat je leeft.

 

Plaats reactie