Fijn in de Trein.

F

Als kind had ik een walkman met twee cassettebandjes. Eentje was van Alfred Jodocus Kwak en die andere waren Bert en Ernie. En ook al waren die krakkemikkige bandjes op een gegeven moment niet meer om aan te horen, ik bleef ze trouw. Tijdens elke vakantie. Of welk ander tripje dan ook. Mijn favoriete liedje was Fijn in de trein, waarin Bert en Ernie hun liefde voor de locomotief op zo’n passievolle manier bezongen dat je met terugwerkende kracht zou denken dat de NS aandelen in het cassettebandje had. Dat liedje kwam na jarenlange afwezigheid afgelopen weekend regelmatig weer in mijn hoofd naar boven tijdens ons tripje naar Antwerpen. Met – inderdaad, zo verrassend is dat niet na deze inleiding – de trein. Geen gedoe met parkeren, gewoon een biertje drinken wanneer je maar wilt, maar ook: lekker goedkoop, zo dat er nog een extra Vlaams designeroutfitje voor de kleine man mee naar huis zou kunnen.

Meestal gaat het in ons huishouden zo: mijn lief regelt alles, ik zeg overal ja op en pas tijdens het moment dat iets daadwerkelijk aan de hand is, kom ik in actie. Zo weet ik vaak dus pas laat, of eigenlijk te laat, wat het idee is. Vrij onhandig in een situatie met sporen, tijden, overstappen en dat soort geneuzel. Onze treinreis met een bijna tweejarig kind was vooraf dan ook best uitdagend te noemen, maar hé, dan heb je tenminste het gevoel dat je leeft. Maar 72 uur nadat we de voor de eerste keer de trein instapten, zijn we weer thuis. Met elkaar. Na een briljant weekend België. Zonder kleerscheuren. Met bijna geen irritaties. Bert en Ernie hadden gelijk: het is fijn in de trein.

Oké, het ís best een behoorlijke aanslag op je geduld om bijna drie uur de clown uit te hangen voor je kind ter vermaak. En ja, een file is vervelend, maar wacht maar tot je bepakt en bezakt over een Belgisch perron moet rennen omdat je internationale verbinding ineens niet meer rijdt. En tuurlijk, zo’n toeristische route vanuit je appartement naar het station is hartstikke bijzonder, ook al geeft het op een warme dag de term zweetlucht een geheel nieuwe betekenis. Allemaal meer dan de moeite waard. Want eerlijk is eerlijk: je komt dichter bij elkaar in de trein. Hoe afstandelijk en zuur de gemiddelde mens tegen vreemden is, hoe compleet anders is dat met zo’n sociaal klein mensje naast je, dat de hele wereld als één groot avontuur ziet en zelfs een dronken Belg als zijn beste treinmaatje ziet. Ik kan nóg meer genieten van mijn zoon als ik zie hoe sociaal, lief en vrolijk hij tegen andere mensen is. En tsja, dat gevoel krijg je toch echt niet vanaf de achterbank van de auto. Zo’n treintoertje is gezellig, avontuurlijk en verrassend. En nee, ook hier spreekt geen verborgen boodschap van de NS, maar een bizar trotse vader die zijn man en zijn zoon veel te weinig credits geeft. ‘De trein verbreedt je horizon’, zongen Bert en Ernie vroeger. Waarheid als een koe, in meer opzichten dan één.

Plaats reactie