Everywhere You Look.

E

Ik geef het maar meteen toe: ik heb álle dertig minuten van de eerste aflevering Fuller House gehuild. De vertrouwde gezichten, het ietwat voorspelbare doch lieve verhaaltje, maar vooral de herkenbaarheid: vanaf de allereerste seconde (de originele leader) tot de laatste (een flashback naar een originele scène) zijn de makers Full House niet uit het oog verloren. Op zich best logisch, als je bedenkt dat het creatieve team gelijk is gebleven en dat de cast, behalve de Olsen-twins uiteraard, óók gewoon hetzelfde is in die eerste aflevering. In een onwijs geestig stukje kijken de castleden overigens direct de camera in als het om Michelle gaat. En dat ze er als enige niet bij is om met zichzelf bezig te zijn. En hoe stom dat is.

Anyway, het is Netflix, dus gelukkig zijn alle dertien afleveringen direct achter elkaar te bekijken. En dat is in dit geval maar goed ook, want vanaf aflevering twee zit je er pas echt goed in. De nieuwe kindsterren zijn briljant gecast, bijna net zo aandoenlijk als Stephanie en Michelle vroeger. Maar ook de volwassen D.J., Stephanie en Kimmy hebben de tand des tijds heel goed doorstaan en zijn behalve hot babes nog grappig ook. De oudgedienden zoals Jesse, Danny, Becky en Joey komen af en toe nog binnen vallen, maar één voor één dus trekken de aandacht niet meer naar zich toe. En het gekke is, je mist ze niet eens, het is een compleet nieuwe serie geworden, met semi-herkenbare elementen.

Maar is het nou écht goed? Ach, het valt niet tegen. Het valt helemáál niet tegen zelfs. Want het origineel was natuurlijk ook nooit zo goed als dat het in onze herinnering lijkt. Als je de gemiddelde sitcom uit de jaren tachtig of negentig opnieuw gaat bekijken zit je waarschijnlijk eerder te huilen dan te lachen, behalve bij The Golden Girls uiteraard. Vanuit dat oogpunt zijn de makers de critici steeds een stapje voor gebleven. Ze steken zelf al de draak met hun bekende vioolmuziek en hebben de serie doorspekt met dezelfde clichématigheden als Full House. Daardoor is de serie net zo onrealistisch als het origineel, maar ook perfect voor oude fans, nieuwe fans en alles ertussenin. Een nieuwe generatie laat zich niet alleen vermáken door de familie Tanner, maar leert misschien ook nog iets over het hebben van familie en dat het goed is om af en toe niet alléén maar in je smartphone te zitten, maar om iets met elkaar te doen. Net als in de jaren tachtig en negentig. Jeetje wat heb ik dit gemist.

Plaats reactie