Echt Scheiden.

E

Opvoeden stopt niet bij een echtscheiding. Waarheid als een koe, maar helaas niet de realiteit. En zijn nog steeds gevallen genoeg waarbij één van de ouders wegvalt na het beëindigen van een ‎huwelijk of relatie, simpelweg omdat ze niet meer met elkaar door een deur kunnen, het nergens over eens kunnen worden of door een nieuwe geliefde die het contact met de ex liever niet meer heeft. Voor de ouders in kwestie lastig, natuurlijk, maar die pakken hun leven best snel weer op. Het kind komt er toch minder lekker vanaf en blijft soms tot in de eeuwigheid met een gevoel van leegte achter.

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik tien jaar was. Tweeëntwintig jaar geleden en weet nog precies hoe het ging: ik zat Telekids te kijken op mijn kamertje. Of ik even naar beneden wilde komen, want papa moest ons iets vertellen. En heldere boodschap: hij hield niet meer van mama en zou ergens anders gaan wonen. Van ons zou ie natuurlijk wel blijven houden en wat dan ook, hij zou er altijd voor ons zijn. Nog diezelfde middag was ie vertrokken. Ik zie ons nog huilend op de parkeerplaats bij ons huis staan, alsof het gisteren was. Weg. Was. Hij. Die belofte is ie nooit nagekomen. Een paar jaar hebben we nog contact gehad, maar dat verwaterde. Uiteindelijk ben ik volwassen geworden zonder vader en ben ik dat tot op de dag vandaag nog steeds.

Toneelvoorstellingen, mijn diploma-uitreiking, mijn allereerste studentenkamertje, het halen van m’n rijbewijs, mijn eerste baantje bij tv, trouwen‎ en het krijgen van een kind, allemaal gigantische mijlpalen die mijn vader gemist heeft. Of eigenlijk waarbij ik een vader gemist heb. En of dat ook echt zo is dat weet ik niet. Het was nou eenmaal zo en mijn moeder heeft het briljant gedaan in haar eentje. Niets dan respect daarvoor. Maar de laatste tijd voelt het alsof er iets ontbreekt in mijn leven, dat kleine stukje geschiedenis, maar toch wel de helft van mijn DNA.

Een stukje DNA dat ook weer doorgegeven is aan Stach. Mijn zoon. Als hij gelukkig is, ben ik dat ook. Ik zou me dan ook geen enkel scenario kunnen voorstellen waarbij ik ‘m vrijwillig uit mijn leven zou laten verdwijnen.‎ Wat er tussen mij en zijn andere ouder ook zou gebeuren, die band is voor eeuwig.  En ik zou alles op alles zetten om samen voor hem te blijven zorgen, omdat je er nou eenmaal met z’n tweetjes voor hebt gekozen om aan dat fantastische avontuur te beginnen. Stach zegt sinds een aantal weken papa. Toegegeven, nu nog tegen zo’n beetje alles, maar hij weet dat ik zijn papa ben. En iedere keer als ik het hoor krijg ik een soort rilling. Van geluk, zo mooi vind ik het, maar ook een heel klein beetje van verdriet. Want ik heb het al mijn halve leven tegen niemand kunnen zeggen. Het woord papa is weer iets moois, iets bijzonders. Dat is het nu en dat blijft het wat mij betreft voor eeuwig. Bij zijn huwelijk, bij zijn examen, alles. I’m in this for life. Dat zouden eigenlijk alle ouders moeten zijn.

Plaats reactie