Dress Up.

D

Dit is Mermaid Barbie. In de jaren tachtig en negentig een nogal iconisch geval. Wereldwijd natuurlijk, maar in mijn belevingswereld was het exemplaar in Huize de Munck de enige. De onwijs kitscherige pop met een glimmend blauwe bikini en idem vissenstaart was namelijk mijn vriendin. Ze ging mee in bad, want daar werden haar blauwe lokken roze van het water. Tovenarij was dat. Maar ook buiten baddertijd week de zeemeerminpop nauwelijks van mijn zijde. En ze was dan misschien de eerste, de enige was ze absoluut niet. Over ‘the girly stuff’ heb ik het dan. Want terugdenkende aan mijn kindertijd passeren onder andere de pumps van mijn moeder, een glimmende gouden ring met diamant en een bordeauxrode jurk de revue. Jeetje wat was ik gek op die jurk. En dat rondhuppelen op die pumps, daar ging ik volledig in op. Ik schaamde me daar ook niet voor, het was bij ons thuis de normaalste zaak van de wereld. Maar ook daarbuiten, als ik met vriendjes en vriendinnetjes naar de McDonald’s ging en ik als enige jongen een Barbie bij m’n Happy Meal wilde in plaats van zo’n suffe raceauto, dan keek niemand daar gek van op.

Inmiddels zijn we vijfentwintig jaar verder en kijken er wél mensen gek op als ze jongetjes in jurken zien. Alsof het iets ongewoons is. In dit geval het zoontje van Adele. Tijdens een tripje naar Disneyland is het driejarige mannetje gefotografeerd in een prachtige prinsessenjurk. Ik zou er bijna jaloers van worden. Maar hoe lief het tafereeltje ook is, de negatieve en zure reacties stromen sindsdien binnen. Van ‘dat de zangeres wel genoeg geld heeft om de therapie later te kunnen betalen’ tot ‘waarom maakt Adele haar zoontje homo door hem een jurk aan te trekken?’… Ik weet niet wat ik erger vind, de bekrompen visie en extreme domheid van die mensen of het feit dat ze die simpele denkwijze ook weer doorgeven aan hun eigen kroost. Jongetjes die dolgraag ook een jurk aan willen, maar niet durven omdat hun vader zegt dat zoiets niet hoort. Of een schattig klein meisje dat het allerliefste op voetbal zou willen, maar om haar moeder tevreden te houden balletlessen neemt. Om bij de massa te horen. Ze schamen zich voor wie ze zijn omdat ze thuis niet de vrijheid krijgen om zich te kunnen ontwikkelen. Ik vind het pijnlijk om dat soort reacties anno 2016 te lezen, terwijl Adele natuurlijk gewoon een motherfucking award moet krijgen voor de heerlijke moeder die ze is.

Net zoals mijn ouders trouwens. Het is namelijk ook al vijfentwintig jaar geleden dat ik Mermaid Barbie als beste vriendinnetje zag en schaam  me daar gelukkig nog steeds niet voor. Ik ben trots op de persoon die ik geworden ben, de mensen die ik in mijn leven heb en de manier waarop ik tegen de wereld aankijk. Een persoon die gevormd is door de vrije manier waarin ik ben opgegroeid, daar ben ik van overtuigd. En dat is daarom de vrije wereld waarin wij onze zoon ook laten opgroeien. Een kind dat zich nergens voor hoeft te schamen, compleet zichzelf mag en kán zijn en waar we onvoorwaardelijk van blijven houden. Dus ook als hij géén jurken wil dragen en toch liever auto’s verkiest boven mijn verschimmelde zeemeermin. Dat zal eventjes slikken zijn, maar ik zal het heus een plekje kunnen geven. Net als het juichen langs een voetbalveld, daar zal ik uiteindelijk ook best aan wennen.

eric_klein

Plaats reactie