DNA Onbekend.

D

De meeste dingen in het leven zijn in bepaalde mate te sturen. Je carrière, de plaats waar je gaat wonen, je vakantiebestemming, de kleur van je bank en met wat voor type geliefde je oud zou willen worden. Het krijgen van kinderen staat niet in dat rijtje, dat is namelijk echt nog iets wat je nooit zelf in de hand hebt. Een perfecte samenloop van omstandigheden, helaas niet voor iedereen weggelegd. Belangrijkste benodigdheden: een gezond vrouwtje en een gezond mannetje. Of nou ja gezond, vruchtbaar in ieder geval, dan kom je al een heel eind.

Toen ik uiteindelijk wist en begreep dat ik homo was, vond ik dat prima. Meer dan prima zelfs, ik ben blij met wie ik ben. Het enige waar ik écht moeite mee had was dat ik nooit zou weten hoe het is om vader te zijn. Want: geen vrouwtje, dus ook geen baby. Zo klaar als een klontje. Niet de grootste ramp van de wereld, gewoon heel erg jammer. Ik had al een fantastische man, een superleuk huis en een droombaan. Genoeg. Maar toen een paar jaar geleden de mogelijkheid zich aandiende om dankzij Saint Lieselotte, onze draagmoeder, toch‎ vaders te worden, grepen wij die uiteraard met beide handen aan. Met vallen en opstaan, met heel veel nieuwe wijsheden en inzichten, maar uiteindelijk met een wondertje als resultaat: onze Stach. En kunnen mijn lief en ik ons sinds september 2014 allebei vader noemen. Fulltime, want Stach woont bij ons. Een ultieme ervaring en eentje die, als je er eenmaal aan begonnen bent, ik absoluut niet had willen missen. Tijdens de bijzonder zwangerschap en het hele traject vooraf begreep ik wel ineens hoe belangrijk het krijgen van een kind voor sommige mensen kan zijn. En hoe vreselijk moeilijk het is als het dan niet lukt en misschien ook nooit gaat lukken. Wanhoop en machteloosheid gaan hand in hand.

Ik kan het verhaal van Rob en Benthe dan ook heel goed begrijpen. Zij gaan via Facebook op zoek naar een anonieme eiceldonor. Als je kinderwens namelijk zo enorm sterk is en Moeder Natuur werkt niet mee, dan moet je de situatie naar je eigen hand zetten. Persoonlijk ben ik dan ook de laatste die iets van hun plannen kan en wil zeggen, behalve dat anonieme donor-gedeelte. Hoe je gezin er namelijk ook uit gaat zien of waar je kind ook vandaan komt, hij of zij heeft er recht op om dat later te weten. En niet alleen hoe hij of zij dan geboren is, maar ook dankzij wie. Dankzij welk eitje of welk zaadje. Want ook al draagt de moeder het kindje in dit geval zelf, de genen komen toch voor vijftig procent van de biologische moeder vandaan. En ieder mens wil uiteindelijk weten waar ie uit ontstaan is, logisch. Onze Stach heeft twee vaders, ja. Maar hij heeft natuurlijk altijd een moeder, die er wanneer dan ook voor hem is. Die al zijn vragen kan beantwoorden en die hem te alle tijden duidelijk kan maken dat ook Stach uit liefde geboren is, extreem veel liefde zelfs. Maar ook kan vertellen en laten zien waar zijn prachtige lange wimpers toch vandaan komen. Kiezen voor een anonieme donor is egoïsme, niet meer en niet minder. Het voelt voor jezelf misschien fijn en veilig, maar je ontneemt je kind zijn recht om te ontdekken waar zijn wortels liggen. En als ouder wil je uiteindelijk toch het allerbeste voor je kind, altijd. Start daar voor de verwekking dan gewoon al mee, een goed begin is namelijk echt het halve werk.

1 reactie