De Schijf van Vijf.

D

Geduld. Een eigenschap die ik niet hoog op mijn persoonlijkheidslijstje zou zetten. Of eerlijker nog: het komt gewoon helemaal niet in het ingewikkelde Eric-woordenboek voor. Als ik bij de supermarkt íets te lang in de rij moet wachten, slinger ik in mijn hoofd al allerlei nare verwensingen naar iedereen toe die me ook maar een beetje tegenwerkt. Vrij vervelend, irritant en vermoeiend… maar in de loop der jaren leer je er toch enigszins mee leven. Hoewel er dus één moment per dag is waar ik volledig rustig en geduldig alles op me af laat komen en dat is tijdens het voorleesmomentje met zoonlief vlak voor het slapengaan. Ondanks dat ie me overdag wellicht de totale wanhoop in gedreven heeft, dan hebben we eventjes tijd voor elkaar en is alles simpelweg weer goed.

Mijn ultieme lievelingsboek om voor te lezen is Het Kleurenmonster. Het Spaanstalige origineel El Monstruo de Colores stamt al uit 2012, maar ik heb het een jaartje of twee geleden pas leren kennen toen het ineens op Stach zijn schoolbankje lag. Uiteraard meteen aangeschaft voor thuis en sindsdien is het niet alleen een voor-het-slapen-gaan-verhaaltje, maar ook voor mij een soort way of life geworden. Waarom? Leg ik je natúúrlijk eventjes uit.

‘Dit is het kleurenmonster. Hij is vanmorgen met een vreemd gevoel opgestaan. Hij is in de war en heeft geen idee waarom’, de eerste woorden van het verhaaltje. Dat zegt eigenlijk al genoeg, want zo voel ik me de meeste dagen bij het opendoen van mijn ogen in de ochtend. In het boek vraagt een meisje zich af wat er met Het Kleurenmonster aan de hand is en omdat ie van alles door elkaar voelt probeert ze zijn gevoelens te begrijpen en uit elkaar te halen. En ze vervolgens allemaal een plekje te geven. Again: mijn dagelijkse routine. Al lukt dat allemaal een plekje geven vaak niet, maar daar werk ik nog aan.

Alle gevoelens hebben dus een andere kleur volgens Het Kleurenmonster. Geel is blij, rood staat voor woede: roodgloeiend als het vuur. Blauw betekent verdriet (tranen natuurlijk), mijn lievelingskleur groen straalt rust uit en zwart/grijs is bang zijn. En dan is er als bonuskleur ook nog roze, maar dat staat voor verliefdheid, dus die doet in mijn kleurenpalet eventjes niet mee. Hoewel ik natuurlijk heus nog wel vlindertjes in mijn buik krijg van man en kind. Soms. Heel af en toe.

Hoe dan ook, de conclusie van het boek is (spoiler alert) dat je je veel fijner voelt als je alle kleuren op een rijtje hebt gezet. Dat probeer ik dus elke dag te doen, maar ga ik óók op deze plek hanteren. Dus elke column krijgt vanaf nu zijn eigen kroontje met de bijbehorende kleur. Voor het nodige overzicht. En we beginnen deze keer met geel, die komt níet al te vaak voor, maar ik hoop ‘m in de toekomst wat vaker in te kunnen zetten.

1 reactie