De Schaamte Voorbij.

D

Een nieuwe dag. De zon komt op. Zo’n nattig herfstzonnetje begin november. In alle vroegte zit ik lichtelijk chagrijnig op de fiets. En als ’t grootste gedeelte van de stad nog slaapt zie ik je zitten op een bankje. Prachtige bos blonde krullen en een goede kaaklijn. Er staan drie agenten om je heen die als roofvogels hun prooi in de gaten houden om in te grijpen als je een onverwachte beweging dreigt te maken. Je hebt handboeien om. ‎En één van de drie gieren snuffelt door je plastic tasjes om te zoeken naar enige vorm van identificatie. Tevergeefs natuurlijk. Zij en ik weten het allang: jij bent zwerver en hebt helemaal geen zin in gedoe.

Terwijl het steeds drukker begint te worden rondom je bankje leef ik stiekem steeds meer met je mee. Want hoewel vrijwel niemand je een blik waardig gunt kijk ik naar die lege blik in je ogen en vraag me af wat er in je leven voorgevallen is dat je tot dit punt gebracht heeft. Alcoholist misschien? Gokverslaafd? Of gewoon de allesverwoestende valkuil die we drugs noemen? Ik zal het nooit te weten komen en dat hoeft ook helemaal niet.

Je zielige verschijning is genoeg om me weer te laten beseffen hoe dun de lijn tussen een succesvol leven en buiten de boot vallen in onze harde samenleving‎ eigenlijk is. Het ene moment heb je alles en een paar maanden zonder werk heb je niets meer. Of dat ene kalmeringspilletje dat je neemt om de stress onder controle te krijgen eindigt in een dagelijks bezoekje aan je schimmige dealer. Okee, ik overdrijf misschien lichtelijk, maar het kan geen kwaad om af en toe stil te staan bij de minder gelukkigen in de samenleving. En daarbij vooral je eigen leven te reflecteren. Want ja, die trein is soms wat overvol of de sperziebonen zijn de laatste tijd wel érg vaak uitverkocht bij de supermarkt. Maar mijn dag begint tenminste nooit geboeid in de kou op een nat bankje.

Plaats reactie