De Roze Schoentjes.

D

Onze zoon is dol op water. En op roze. Enorm op roze. Eigenlijk is zijn hele wereld roze: van zijn kamermuren tot zijn zonnebril en van zijn sportschoenen tot stickers. Dus toen het moment kwam om waterschoentjes te kopen zodat ie wat makkelijker en vooral pijnlozer de plaatselijke plomp in kon springen was de keuze eigenlijk al snel gemaakt: roze moesten ze worden. Een eerste scan op Google leverde al snel de Scapino als hit op: twee soorten hadden ze maar liefst. Roze en blauwe schoentjes. Beginnende bij de blauwe. ‘Transparante waterschoen voor jongens of meisjes met gespsluiting’, luidt de beschrijving van de zogenaamde Kinder Waterschoenen. So far so good. De roze versie kent dan ineens een iets andere tekst: ‘Transparante waterschoen voor meisjes met gespsluiting en nopjes aan de onderkant’. Ook de naam is niet meer alleen voor kinderen, nee hoor: dit zijn de Meisjes Waterschoenen. Laat daar geen misverstand over bestaan. Het zoveelste voorbeeld dat de wereld roze dus níet associeert met jongens.

Want zeg nou eerlijk: van kinderboeken tot commercials en van de roze of de blauwe muisjes op het beschuit, eigenlijk komt vrijwel altijd nog stééds hetzelfde scenario bovendrijven: meisjes groeien op tot hulpbehoevende prinsessen en jongens schoppen het tot bergbeklimmer. Positieve uitzondering op deze clichématige brei was vorig jaar Zeeman die met een klinkende reclamecampagne duidelijk wilde maken dat kinderen niet in hokjes te proppen zijn en zelf maar uit moeten zoeken waar ze van houden en mee willen spelen. Iets wat ze op latere leeftijd overigens óók zelf moeten bepalen, tevens zonder bemoeienis van anderen.

Zo’n suf genderpatroon van een stoffige winkel als Scapino maakt me verdrietig. Ook al wil ik dat niet. Want het is misschien jááren geleden dat ik met schaamte en aarzeling toe durfde te geven dat ik dol was op My Little Pony en die agressieve Transformers eigenlijk maar saai vond, echt verder zijn we niet gekomen.

Nog steeds moet je als jeugdige manspersoon stevig in je roze schoentjes staan om toe te geven dat je Barbies Droomhuis op je verlanglijstje hebt staan in plaats van een wereldreddende superheld op wielen.

Vroeger noemden mensen me ‘een meisjesachtige jongen’ en nog steeds moet je als jeugdige manspersoon stevig in je roze schoentjes staan om toe te geven dat je Barbies Droomhuis op je verlanglijstje hebt staan in plaats van een wereldreddende superheld op wielen. Je zou toch denken dat we inmiddels beter weten dan dat, juist omdat kinderen nog steeds behoorlijk beïnvloed worden door de media. Of nog erger: door hun kortzichtige vaders en moeders.

Onze roze brilkijker heeft het maar getroffen met twee roze papa’s. Ik ontplof regelmatig van trots als ie bijvoorbeeld op vakantie kiest voor de roze fiets bij het verhuurwinkeltje. Of regelmatig gewapend met haarspeldjes en roze jurkje richting school beent. Waar ie vervolgens al spelende met tractors, treinen, auto’s en hijskranen werkelijk één van de grootste smeerkezen van de zandbak is. Het beste van twee werelden als je het mij vraagt. Want soms is het roze en soms is het blauw. Of zwart. Of groen. Dat kan je maar beter zo vroeg mogelijk in je oren knopen.

En wat betreft die waterschoentjes? Daar hebben we tóch weer gewoon good old HEMA voor. Roze, bloemetjes én voor alle kinderen. Big like. Dat deze beeldschone exemplaren stiekem volgens het webadres vallen in de categorie meisjeskleding en meisjesschoenen zie ik dan voor deze ene keer maar door de vingers.

1 reactie

  • Ge-wel-dig geschreven, maar jammer dat wij nog steeds niet in een gender neutrale wereld leven. Jammer dat kinderen worden beoordeeld op een ‘kleurkeuze’ die ze maken. Fijn dat jullie zoon gewoon ‘zichzelf’ kan zijn.