De Kindertijd Voorbij.

D
Bijzonder veel dingen kan ik sinds de geboorte van onze zoon Stach niet meer zien of verdragen. Van het nieuws dat de driejarige zoon van Michael Bublé kanker heeft ben ik dagenlang compleet van de kaart. Zieke kindjes, verdrietige kindjes, kindjes in oorlogsgebieden, ik wil het uiterst egoïstisch gewoon niet zien. Een kind moet gewoon kind kunnen zijn, verder niets. Van alle andere scenario’s moet ik huilen.

Dat huilen is overigens een terugkerend thema sinds ik twee jaar geleden vader geworden ben. Soms komt het door iets wat hij zegt, soms door iets wat hij doet, maar meestal huil ik het hardst als Het Kind slaapt. Niks ergs, maar gewoon. Dan fantaseer ik over zijn dromen, wat er allemaal door hem heen gaat, of hij wel gelukkig is en of ie met een glimlach terugkijkt op weer een dag in zijn korte en onbezorgde leventje. Want dat wil ik hem geven. Een onbezorgd leven. Ook al zijn de papa’s het eventjes niet met elkaar eens en maken ze ruzie, heb ik slecht geslapen waardoor ik krankzinnig slecht in mijn vel zit of maak ik me extreem veel zorgen over iets onzinnigs, ik wil dat Stach zich pas na zijn twintigste met dit soort volwassen problemen bezig hoeft te houden. En niet alleen hij trouwens, elk kind waar dan ook op de wereld.

Maar ja, voor bijna 120.000 kinderen in Nederland zijn er problemen waar niet voor weg te lopen valt. Die worden zelf mishandeld of zijn slachtoffer van huiselijk of seksueel geweld. Voor tientallen van die kinderen is het geweld zo dusdanig groot dat ze het met de dood moeten bekopen. Ouders die hun eigen kroost moedwillig pijn doen waardoor niet alleen hun gehele jeugd in diggelen ligt, maar waardoor ook het leven als volwassene soms ondraaglijk is. Statistisch gezien is er in elke klas één kind slachtoffer van kindermishandeling. Ik vind dat zulke schokkende cijfers dat ik het liefst ieder kind een knuffel zou willen geven om te zeggen dat het wel goed komt.

Helaas kan ik niet eigenhandig de wereld redden, maar heb ik er tenminste eentje die ik van dit soort gruwelijkheden kan behoeden. Geen moeilijke opgave trouwens, want hoe erg zoonlief me het bloed ook onder de nagels vandaan haalt, hij is mijn alles. Zo welkom. Zo vertrouwd. Zo lief. Ik houd zoveel van hem dat het pijn doet, hoe zou ik hem dan ooit pijn kunnen doen? Ik kan me dan ook geen enkel scenario bedenken waarom je niet beheerst en respectvol met een onschuldig kind om zou kunnen gaan. Daar is geen opvoedcursus voor nodig hoor. Alleen gezond verstand, heel veel liefde en aandacht voor elkaar. En had ik al gezond verstand gezegd? O ja.

1 reactie