De Bom.

D

Stel je voor: tijdens het inpakken (uitpakken zou trouwens ook kunnen) van de vaatwasser gaat er iets gruwelijk mis. Er valt een tablet naast het bakje, de bovenste verdieping dendert naar beneden of het groepje wijnglazen wil maar niet in de juiste positie blijven staan. Een logische reactie zou wellicht zijn om eventjes diep adem te halen en vervolgens de klus gewoon te klaren. Maar niet bij mij. Nee, in mijn hoofd slaan alle stoppen door. Ik smijt het apparaat woedend dicht en neem me op dat moment voor om nóóit meer bij de vaatwasser in de buurt te komen. Tot een paar uur later uiteraard, als ik weer enigszins bij zinnen ben gekomen. Dan was het uiteindelijk toch allemaal niet zo’n enorme ramp. De score: drie bommetjes van de vijf, valt dus nog enigszins mee. 💣💣💣💥💥

Vijf bommen voor grenzend aan gewelddadig, vier voor schuimbekkend boos, drie bommetjes voor redelijk extreme scheldpartijen, twee voor stoom uit de oren en één bom voor woede in stilte.

Ik meet mijn behoorlijk aanwezige (en irritante) woedeaanvallen tegenwoordig met bommetjes. Net als de sterren bij de restaurant- of filmrecensies zeg maar. Vijf bommen voor grenzend aan gewelddadig, vier voor schuimbekkend boos, drie bommetjes voor redelijk extreme scheldpartijen, twee voor stoom uit de oren en één bom voor woede in stilte. Dus dat ik van binnen volledig ontplof van ellende, maar de buitenwereld daar niets van te zien krijgt. Of nou ja, een zuinige fake smile misschien.

Een gemiddelde dag bestaat voor mij uit een mengelmoes aan bommetjes. De dag begint vaak in razend tempo met vijf, zakt weer even af naar twee, om bij enige activiteit weer snel te stijgen naar vier of vijf stuks. En als ik moet autorijden schommelt het aantal óók tussen vier en vijf trouwens, nooit lager. Niets is lekkerder dan in de veiligheid van je eigen auto flink te schelden, om daarna je hoofd een aantal keer keihard tegen het stuur te bonken. Niets geeft je namelijk zo het gevoel dat je leeft. En als ik dan uiteindelijk op de plaats van bestemming ben aangekomen dan is het gewoon weer een kwestie van één bommetje opzetten: schone schijn viert dan hoogtij. 💣💥💥💥💥

Als ik na zo’n langere periode van het wegstoppen van mijn woede dan weer eens ouderwets ontplof dan treedt de bonusbom in werking: Missie Handgranaat noem ik die. Dan komt er stoom uit mijn oren en spuw ik vuur op alles en iedereen in mijn omgeving. Soms mijn gezin, af en toe een stenen muurtje, maar meestal ben ikzelf de pineut. Want boos worden op je eigen gedrag blijft toch het lekkerst. En houdt de vicieuze cirkel van het zwelgen in zelfmedelijden ook prima in stand.

Soms hoop ik dat mijn hart stopt door de enorme woedeaanvallen. Op andere momenten moet ik enorm hard lachen om mijn kleuterachtige gedragingen. Maar meestal schaam ik me enorm voor mijn onvolwassen en basale reactievermogen. Er voor altijd mee stoppen lukt me nog niet echt, maar ik probéér er enigszins aan te werken. Zoals mijn zoontje van vijf dat ook probeert. Misschien dat we over een jaartje of tien allebei enigszins de controle over onze kwaadheid onder de knie hebben? Hij vijftien, ik tegen de vijftig. Dat zou pas écht de bom zijn.

Plaats reactie