Dag.

D

Het voelt een beetje alsof het een feestje is. En dat is op z’n minst opvallend: vorig jaar is deze zogenaamd speciale dag namelijk nog -letterlijk- geruisloos aan me voorbijgegaan. Maar iets zegt me dat ik er vandaag -en tijdens alle edities die nog komen gaan- enorm mee bezig ga zijn: World Suicide Prevention Day. Of zoals we het op z’n Hollands zeggen: Internationale Dag ter voorkoming van Zelfdoding. Een onderwerp waar ik, ook al is het niet altijd even bewust, élke dag van het jaar mee bezig ben. Gezellig hè?

Dus wat doe je op een dag als vandaag? Online lees ik dat het de bedoeling is dat je rond de klok van acht uur in de avond een kaarsje aansteekt om steun te betuigen aan het voorkomen van zelfdoding. Of voor dierbaren die je wellicht door suïcide zijn komen te ontvallen. Maar zélfs de overlevenden van een zelfmoordpoging kunnen de reden van je kaarsje zijn.

Ik voel weinig voor een kaarsje en denk eerder aan een goed glas wijn. En met een glas bedoel ik een fles. En als ik dan helemáál eerlijk zou zijn heb ik het uiteraard over een doos. Minstens. Samen met eindeloze porties pizza’s, chips, friet, stokbrood en andere ongezonde troep die ik massaal in mijn bek zou willen stoppen om dat gapende gat in mijn ziel voor héél eventjes te dichten.

Persoonlijk voel ik weinig voor een kaarsje en denk eerder aan een goed glas wijn. En met een glas bedoel ik fles. En als ik dan helemáál eerlijk zou zijn heb ik het uiteraard over een doos. Minstens. Samen met eindeloze porties pizza’s, chips, friet, stokbrood en andere ongezonde troep die ik massaal in mijn bek zou willen stoppen om dat gapende gat in mijn ziel voor héél eventjes te dichten. Ondanks dat ik weet dat het écht niets helpt en dat het tijdelijk is. Het is tenminste iets. En alles om maar niet over je problemen te hoeven praten. Want tsja, als je kotsend boven de wc hangt heb je toch één zekerheid: diepgaande gesprekken gaan er níet gevoerd worden. Yes!

Met dat ontwijkende kop-in-het-zand-stekende gedrag voldoe ik volledig aan het clichématige beeld van de man. Want ook al ben ik als K3-, Cher- en Britney-lover een stereotype homo, qua praten over mijn problemen doe ik absoluut niet onder voor de gemiddelde heteroseksuele man. Want ook ik vond altijd dat ik mijn problemen zélf op moest lossen. En dat ik dat ook wel kon. Praten over angst en psychisch lijden? Dat was altijd slappe hap voor mij. Alleen mietjes deden dat. Ik ben overduidelijk niet de enige die dat denkt, van alle zelfmoordpogingen die in Nederland en België ondernomen worden, gaat het in twee keer zoveel gevallen om mannen. En vrouwen overleven hun suïcidepoging óók nog eens vaker. Op mentaal gebied hebben mannen dus nog wel een behoorlijk aantal stappen te zetten. En daarom wil ik vandaag voor die groep de slingers ophangen.

Het leven is namelijk zwaar. Voor ons allemaal. En als je dan daarnaast óók nog moet dealen met (zwaar) psychisch leed en de vaak gekoppelde zelfmoordgedachten kan het zijn dat je niet direct aan een feestje moet denken. Believe me, dat weet ik als geen ander. Maar toch heb ik de afgelopen tijd geleerd dat het oprecht helpt om te praten. Met je liefje, met familie, met vrienden en met collega’s. En vooral: advies vragen aan een huisarts of psychiater. Blijven zwijgen over je problemen levert eigenlijk maar één ding op: een gevaarlijke cocktail met donkere gedachten, zelfmedelijden en ellende. Die uiteindelijk in veel gevallen maar één afloop kent: het trapgat, het treinspoor of de badkuip. Niet echt de plekjes waar je enorm veel liefde en steun gaat vinden denk ik. Rust misschien. Maar is dat het ook écht allemaal waard?

Lieve mannen wereldwijd die vastzitten, laat me dit zeggen. Hoe lekker het ook is om je verdriet te verzuipen in drank, sigaretten en ander naars: het zal je emotionele stress nóóit laten verdwijnen, hooguit verlammen. Tot de kater uitgewerkt raakt en het monster in je hoofd alleen maar nóg kwaadaardiger geworden is en je nog verder de wanhoop in sleept. Steun of hulp zoeken is geen teken van zwakte of een gebrek aan mannelijkheid: het is simpelweg een kwestie van overleven. Praten kan het verschil betekenen tussen rustig adem blijven halen en ijskoud in een houten kist liggen. Voor altijd. Dus vergeet die kaars om acht uur, trek die muil van je open als het even niet gaat. En dan niet alleen vandaag, maar álle dagen die volgen tot de komende Internationale Dag ter voorkoming  van Zelfdoding. Ik ben er dan gewoon weer bij. En jij ook. Cheers!

Heb jij hulp nodig? Neem dan alsjeblieft contact op met Stichting 113 Zelfmoordpreventie via 0900 0113 (24/7 bereikbaar) en 113.nl.

4 reacties