Cocktale.

C

“Papa, waarom heb jij eigenlijk haar op je piemel?” Juist ja. Van die vragen waarvan ik serieus dacht dat ze pas rond de tiende of elfde verjaardag van zoonlief zouden opduiken, gaan nu al rond in onze badkamer. En stiekem verbaast me dat ook helemaal niet, want net zoals zo’n beetje elke man kan die vier en een halfjarige van ons geen seconde van zijn kruis afblijven. Eigenlijk een heel aandoenlijk tafereel, als ik niet steeds van schaamte onder de wastafel kroop.

Gek eigenlijk, dat het bij ons allemáál zo onschuldig begint, maar dat we ergens gedurende het opgrouwen die onschuld verliezen. En dat een beetje graaien aan je pielemuis al snel gelijk staat aan vies, geil of porno. Met als resultaat dat je -of in dit geval ik- meteen in de vlekken schiet als er een vraag over de schaamstreek langskomt vanuit het brein van onze zoon.

Omdat ik me niet wil laten kennen en wil bewijzen dat ik op geen enkele manier wil meewerken aan de preutsheid van tegenwoordig probeer ik me over de voor mij ingewikkelde materie heen te zetten en geeft antwoord op zijn prikkelende piemelvragen. En daar blijft het niet alleen bij: volledig tegen mijn natuur in loop ik zónder parmantig omgewikkelde handdoek op mijn middel door ons huis te paraderen. Iets wat je oprecht veel moeite kost: ik ben zo preuts en onzeker over mijn lichaam dat ik het liefst in een boerkini zou wonen. Maar eerlijk is eerlijk, het werpt zijn vruchten af. Niets is gek en alles is gewoon. In huis that is, in de stad of in de supermarkt hoeven de vleeswaren in het broekje heus niet gestreeld te worden om ‘zwaar te worden’ zoals het kind van ons zijn stijve piemel omschrijft.

En alles leuk en aardig natuurlijk: dit is nog het gemakkelijke gedeelte waar ik gráág aan meedoe. Als er straks met een banaan uitgelegd moet worden hoe je een condoom omschuift geef ik die eervolle taak met líefde weg aan zijn andere papa. Dan snijd ik ondertussen een nieuw stuk fruit in plakjes voor in zijn broodtrommeltje. Toch meer mijn afdeling.

Plaats reactie