Birthday Boy.

B

Per verstrijkend jaar en het daarbij behorende verruilen van donkere voor grijze haren, heb ik minder zin in het vieren van mijn verjaardag. Niet omdat ik het oprecht erg vind dat ik ouder aan het worden ben, maar vanwege de extreme puzzel die de gastenlijst inmiddels aan het worden is. Door de jaren heen is zowel de vriendengroep als de familie een uit de kluiten gewassen gatenkaas geworden. Wie vraag je wel en wie schrap je dit jaar? Bij wie is het eigenlijk alleen een beleefdheidsuitnodiging? Of, de doorslaggevende factor: van wie weet je het huidige woonadres eigenlijk nog? Als ik mijn eigen verjaardag zou vieren, zou ik volgens zojuist gevormde formule daar met een verdwaald aantal familieleden en een verloren vriend hier of daar staan. Dus, een logisch gevolg: eigen verjaardagen vieren we gewoon niet meer.

Gelukkig is het bij die van een kind totaal anders. Dan staat alles weer op nul, maakt het niet uit of je ook niet op de verjaardag van die ander was of dat je elkaar stiekem nooit spreekt: mijn kind is jarig, dat is reden genoeg om elkaar weer eens te zien. Het tweede verjaardagsfeestje van onze zoon was dan eigenlijk ook een verkapte reünie van familieleden, vrienden en kennissen, die sinds of juist dóór de komst van onze zoon terug of nog steeds in ons leven zijn. Tuurlijk overdrijf ik een beetje, maar het krijgen van een kind verplicht je wel tot een bepaald niveau van sociaal wenselijk gedrag, zelfs als je een extreme einzelgänger bent zoals ik.

Want niet alleen tijdens verjaardagen is het de bedoeling om met elkaar te communiceren, ook het old school praatje met de caissière, de slager, de bloemist of de mevrouw van de dierenwinkel zijn dankzij die kleine muis definitief terug in beeld. Weg van de moderne anonimiteit, gewoon cold turkey het straatbeeld weer in. En ook al moest ik er in het begin best een beetje aan wennen dat ik niet meer als een gehaaste bloedhond door de winkel kan sjezen, het sociale gedrag dat een kind je geeft heeft wel echt iets. Alsof andere mensen kleur aan je leven geven, je iets van andere mensen kan leren en dat mooie momenten pas écht leuk zijn als je ze met iemand kunt delen. Allemaal lessen die ik oprecht pas heb geleerd sinds ik vader geworden ben. Net als dat het vaderschap een nog grotere softie van je maakt dan je voor mogelijk hield. Ook een belangrijke les.

Plaats reactie