Baby Blues.

B

Vandaag moest ik huilen. Omdat het misschien niet zo’n allerbeste dag was. ‎Omdat ik teleurgesteld was in de wereld. Omdat ik mijn lieve kleine mannetje voor het eerst in een paar dagen niet uit bed kon halen. Omdat ik moe was. En toen moest ik oog nog eens huilen om jou. Ik zag dat je uit je moeder kwam. Live op de webcam, daar hadden de verzorgers van Burgers’ Zoo namelijk al weken op zitten wachten. En wij als aangierende kijkers natuurlijk ook. Eindelijk was je daar dan, na héél veel geduld. En toen was je dood. Ik zag medewerkers in paniek nog wel aan je sjorren, maar toen je levenloze lichaam uit beeld verdween wist ik het al: die doet het niet meer.

Niemand om me heen begreep het echt. Dat ik de hele tijd zat te kijken of je magisch toch ineens wel rond zou huppelen in je hok. Als een soort wonder toch weer tot leven gewekt. Maar niets van dat alles. Op de weg naar buiten via het geboortekanaal had je er geen zin meer in en besloot je om te sterven. Misschien vond je de wereld maar niks. Of probeerde de wereld je te behoeden voor een leven binnen de muren van de dierentuin. Hoe dan ook, ik vind het jammer dat ik niet de kans heb gekregen om je te leren kennen. Om je eerste stapjes te aanschouwen met die kleine kerel van ons. En dat ie dan met zijn kleine vingertje naar je zou wijzen en je dan een paard zou noemen. Want hij noemt alles met vier poten paard. Ook jou.

Nu lig je ergens in een koeling nog kouder te worden dan dat je al was. ‎Na 520 dagen in die warme buik van je moeder te hebben gezeten. Nadat duizenden mensen je live via de webcam hebben zien sterven. Treurig. Ik moet daar weer van huilen. Hoogste tijd dat die kut Blue Monday voorbij is.

Plaats reactie